“Narito ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo ko.” (Pahayag 3:20)
Ang Panginoon Ay Nagbalik: Nasalubong Mo Na Ba Siya?
Ikaw ba ay sabik na naghihintay sa pagbabalik ng Panginoon, nang marinig ang balita ng Kanyang pagbabalik? Sa katunayan, ang Panginoon ay bumalik, at Siya ang Makapangyarihang Diyos, si Cristo ng mga huling araw. Ipinahayag Niya ang katotohanan at ginampanan ang gawain ng paghatol at pagdadalisay ng tao. Lahat ng mga nag-iingat na makinig sa mga salita ng bumalik na Panginoon ay kinikilala ang tinig ng Diyos mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos at sa gayon, tinanggap nila ang Panginoon, na-rapture sa harap ng trono ng Diyos, at dumalo sa piging kasama ang Panginoon. Natutupad nito ang propesiya sa Aklat ng Pahayag, “Narito ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo ko” (Pahayag 3:20). Magpatuloy sa pagbasa →
Papuri sa Diyos sa pagbibigay sa atin ng oportunidad upang magkakasamang pag-aralan ang Torah.
Nakasisiguro ako na ang Sampung Utos ay isang pamilyar na paksa sa ating lahat. Nakatala sa Bibliya na matapos pangunahan ni Moses ang mga Israelita palabas ng Ehipto, ginamit ng Diyos si Moses upang ipahayag ang Sampung Utos upang turuan ang mga Israelita kung paano mamuhay. Ngunit alam mo ba ang kahulugan sa likod ng pagpapahayag ng Diyos ng Sampung Utos? Habang magkakasama nating pinag-aaralan ang Torah ngayong araw, sana ay matulungan ko kayong lahat. Magpatuloy sa pagbasa →
Ang maniwala sa Diyos at makilala ang Diyos ay itinatalaga ng Langit at kinikilala ng mundo, at ngayon—sa isang kapanahunan kung kailan personal na ginagawa ng Diyos na nagkatawang-tao ang Kanyang gawain—ay isang napakagandang pagkakataon para makilala ang Diyos. Ang pagpapalugod sa Diyos ay isang bagay na nakakamit sa pamamagitan ng pagbubuo ng pundasyon ng pag-unawa sa kalooban ng Diyos, at upang maunawaan ang kalooban ng Diyos, kailangang magkaroon ng kaunting kaalaman tungkol sa Diyos. Ang kaalamang ito tungkol sa Diyos ang pangitain na kailangang taglayin ng isang naniniwala sa Diyos; ito ang batayan ng paniniwala ng tao sa Diyos.
Nang ang Panginoong Jesus ay naparito sa mundo upang gawin ang Kanyang gawain nang personal, lahat ng mga sumasampalataya sa kanya ay napasa-ilalim ng Kanyang pangalan. Ipinalaganap ng mga apostol ang ebanghelyo sa lahat ng dako, at pinagsama ang lahat ng mga kapatid na tumanggap ng kaligtasan ng Panginoong Jesus at sumailalim sa Kanyang pangalan, at pinagsama ang mga ito kay Cristo. Sumunod lamang sila kay Jesucristo. Tulad ng nabasa sa mga banal na kasulatan, “Isang Panginoon, isang pananampalataya, isang bautismo, Isang Diyos at Ama ng lahat, na siyang sumasa ibabaw sa lahat, at sumasa lahat, at nasa lahat” (Efeso 4:5-6). Samakatuwid, walang ibang mga denominasyon sa kapanahunan ng mga apostol.
Dumating na ang mga huling araw. Ang lahat ng mga tagasunod ng Panginoon ay may pananalig sa iisang Diyos, nagbasa ng parehong Bibliya, at pinanatili ang mga turo ng Panginoon. Gayunpaman, higit sa dalawang libong iba’t ibang mga denominasyon ang mga nabuo, at ang bawat isa sa kanila ay nagtataglay ng titulo na: Ang aming denominasyon ay ang pinaka-ortodokso sa mundo. Kaya’t lumilitaw ang isang sitwasyon kung saan silang lahat ay naging mga hari ng kanilang sariling mga kastilyo, nabuo ang mga klinika at nanatili sa kanilang sariling mga pananaw, at walang kahit isang umayon sa sinuman. Nililito nito ang maraming mga tapat na mananampalataya sa Panginoong: Lahat ng nasa pangalan ng Panginoong Jesus ay tumitingin sa Kanyang kaligtasan ng krus, tumatanggap ng binyag, pagputol-putol ng tinapay, pagsasanay ng pagiging mapagpakumbaba at mapagpasensya, at pagiging matiisin at mahalin ang kapwa, at lumakad sa landas na binuksan ng Panginoong Jesus. Kaya bakit maraming mga denominasyon ang lumitaw? Bakit ganito?
Tungkol sa isyung ito, minsan na akong nagtanong sa mga mangangaral at pastor, pati na rin sa mga doktor ng teolohiya. Gayunpaman, walang nakapagpaliwanag nito. Nang maglaon, ang isa sa aking mga kaibigan na nangangaral ng maraming taon ay nagbigay sa akin ng isang libro at natagpuan ko ang sagot sa loob nito, “Ang mga tao ay pinag-aralan ang Biblia sa loob ng mga taong ito, sila ay nakabuo ng napakaraming paliwanag, at nag-ukol ng napakaraming paggawa. Marami rin silang pagkakaiba-iba ng opinyon tungkol sa Biblia, na walang katapusan nilang pinagtatalunan, kaya nga mahigit pa sa dalawang libong magkakaibang denominasyon na ang nabuo ngayon” (“Tungkol sa Biblia (1)”). Sa pagninilay ng mga salitang ito, naintindihan ko: Dahil tayong mga tiwaling tao ay may mapagmalaki na kalikasan, gumagawa tayo para sa Panginoon sa pamamagitan ng ating mga kakanyahan at kaalaman. Ang ilang mga tao ay may maraming mga teoryang teolohikal mula sa pagsisiyasat sa Bibliya at ipinangaral nila ang Bibliya sa konteksto, na inaasa sa kanilang sariling mga ideya at imahinasyon. Dahil ang bawat isa sa kanila ay may iba’t ibang mga pag-unawa sa Bibliya, lumitaw ang mga pagkakaiba-iba ng mga opinyon. Samakatuwid, nagsimula silang bumuo ng mga grupo upang mahawakan lamang ang kapangyarihan at magkaroon ng kanilang sariling hanay ng mga patakaran. Dinala nila ang mga mananampalataya sa harap nila at pinaniwala sila at sumunod sa Diyos ayon sa kanilang mga sermon. Sa ganitong paraan, ang mga mananampalataya ay hindi sinasadya na ginawang isang punong pigura ang Diyos, Sa ganito paanong nabuo ang iba’t ibang mga denominasyon.
Halimbawa, nakita ng ilang mga tao na sinasabi ng Bibliya na noong bumaba ang Banal na Espiritu sa Pentecostes, ang mga alagad ng Panginoon ay maaaring magsalita ng mga wika at may iba’t ibang mga kakayahan. Kaya, naglalagay sila ng importansya sa mga kakanyahan mula sa Banal na Espiritu at naniniwala na ang isang tao ay tiyak na magsasalita ng mga wika sa sandaling siya ay mabautismuhan, tulad ng kung paano bumaba ang Banal na Espiritu sa tao noong Pentecostes. Kapag binasa ng ilang mga tao ang mga talatang ito ng Biblia, “Sapagka’t kung ipahahayag mo ng iyong bibig si Jesus na Panginoon, at sasampalataya ka sa iyong puso na binuhay siyang maguli ng Dios sa mga patay ay maliligtas ka. Sapagka’t ang tao’y nanampalataya ng puso sa ikatutuwid; at ginagawa sa pamamagitan ng bibig ang pagpapahayag sa ikaliligtas” (Roma 10:9-10), sinimulan nilang isaalang-alang ang teorya ng pagiging makatwiran ng pananampalataya bilang pinakamahalaga. Sa kanilang opinyon, sila ay nailigtas at maaaring makapasok sa kaharian ng langit hangga’t naniniwala sila sa Diyos sa kanilang mga puso at kumumpisal sa kanilang mga bibig. Mayroon ding ilang mga tao nang makita nila ang sinabi ng Panginoong Jesus, “Kinakailangan ngang kayo’y ipanganak na muli” (Juan 3: 7) nang pinahayag Niya ang muling ipanganak kay Nicodemus, iniisip nila na ang pagsunod sa Panginoon ay nangangailangan ng pagkapanganak muli, pagtatapat ng kanilang mga kasalanan at pagsisisi. … Sapagkat ang bawat isa sa kanila ay may sariling hanay ng mga teolohikal na teorya at doktrina, nagkaroon ng maraming iba’t ibang mga denominasyon, tulad ng Pentecostes, Ang Katwiran ng Simbahan ng Pananampalataya, Samahan ng Pagkapanganak Muli, at iba pa. Bukod dito, maraming mga tao sa kani-kanilang mga denominasyon ang nag-iisip na ang kanilang sariling mga pag-unawa ay ang pinakamataas at ang kanilang kaalaman sa Diyos ang pinaka-tunay, kaya’t wala sa kanila ang tumatanggap ng mga pang-unawa ng iba, na humahantong sa pag-atake, pagtatalo, at pagbukod sa bawat isa, na humantong sa pagkahati-hati ng mga denominasyon sa kahit na mas maliit na paksyon.
Sa katunayan, ang mga pananalitang ito ng bawat denominasyon ay ang lahat ng imahinasyon at konsepto ng mga tao, at ang kaalaman na labas sa konsepto ng Bibliya. Magagawa lamang ang mga ito sa kani-kanilang mga denominasyon, ngunit hindi maaaring ganap na kumbinsihin ang buong Kristiyanismo. Ito ang dahilan kung bakit kahit na mayroong isang Bibliya, isang Diyos, isang katawan at isang paniniwala, mayroong lumilitaw na libu-libo ng mga denominasyon.
Maraming mga kapatid ang nalilito:Patuloy ba ang ganitong sitwasyon? Dahil ang lahat ng mga kapatid ay naniniwala sa iisang Diyos, paano tayo magkakaisa at tunay na makabalik sa harap ng Diyos? Dahil dito, nanalangin ako at hinanap ang Panginoon kasama ng maraming katrabaho, at pinag-aralan namin ang mga banal na kasulatan. Pagkatapos, nakita namin ang mga salitang ito sa Biblia, “Sa pagiging katiwala sa kaganapan ng mga panahon, upang tipunin ang lahat ng mga bagay kay Cristo, ang mga bagay na nangasa sangkalangitan, at ang mga bagay na nangasa ibabaw ng lupa; sa kaniya, sinasabi ko” (Efeso 1:10). Nabasa din natin ang mga salita ng Panginoong Jesus, “At mayroon Akong ibang mga tupa, na hindi sa kulungang ito: sila’y kailangan din namang dalhin Ko, at kanilang diringgin ang Aking tinig; at sila’y magiging isang kawan, at magkakaroon ng isang pastor” (Juan 10:16). “At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa taluktok ng mga bundok, at magiging mataas sa mga burol; at lahat ng bansa ay magsisiparoon doon” (Isaias 2:2). Ang librong ibinigay sa akin ng kaibigan ko ay malinaw na ipinaliwanag ito: “May ilang pangunahing relihiyon sa mundo, at bawat isa ay may sariling pinuno, o lider, at ang mga alagad ay nagkalat sa iba’t ibang bansa at rehiyon sa buong mundo; halos bawat bansa, malaki man o maliit, ay may iba’t ibang relihiyon sa loob nito. Gayunman, gaano man karami ang mga relihiyon sa buong mundo, lahat ng tao sa loob ng sansinukob ay umiiral sa huli sa ilalim ng patnubay ng isang Diyos, at ang kanilang pag-iral ay hindi ginagabayan ng mga pinuno o lider ng relihiyon. Ibig sabihin, ang sangkatauhan ay hindi ginagabayan ng isang partikular na pinuno o lider ng relihiyon; sa halip, ang buong sangkatauhan ay pinamumunuan ng Lumikha, na lumikha ng kalangitan at lupa at lahat ng bagay, at lumikha rin sa sangkatauhan—at ito ay totoo. Bagama’t ang mundo ay may ilang pangunahing relihiyon, gaano man kalaki ang mga ito, lahat sila ay umiiral sa ilalim ng kapamahalaan ng Lumikha, at walang isa man sa kanila ang makalalampas sa saklaw ng kapamahalaang ito. Ang pag-unlad ng sangkatauhan, pagpapalit ng lipunan, pag-unlad ng mga sangay ng siyensya patungkol sa pisikal na mundo—bawat isa ay hindi maihihiwalay mula sa mga plano ng Lumikha, at ang gawaing ito ay hindi isang bagay na magagawa ng sinumang pinuno ng relihiyon. Ang isang pinuno ng relihiyon ay pinuno lamang ng isang partikular na relihiyon, at hindi maaaring kumatawan sa Diyos, ni hindi nila maaaring katawanin ang Isa na lumikha ng kalangitan at lupa at lahat ng bagay. Ang isang pinuno ng relihiyon ay maaaring mamuno sa lahat ng nasa loob ng buong relihiyon, ngunit hindi nila mauutusan ang lahat ng nilalang sa silong ng kalangitan—tanggap ng buong sansinukob ang katunayang ito. Ang isang pinuno ng relihiyon ay isang pinuno lamang, at hindi makakapantay sa Diyos (ang Lumikha). Lahat ng bagay ay nasa mga kamay ng Lumikha, at sa katapusan ay babalik silang lahat sa mga kamay ng Lumikha. Ang sangkatauhan ay ginawa ng Diyos, at anuman ang relihiyon, bawat tao ay babalik sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos—hindi ito maiiwasan. Diyos lamang ang Kataas-taasan sa lahat ng bagay, at ang pinakamataas na pinuno sa lahat ng nilalang ay kailangan ding bumalik sa ilalim ng Kanyang kapamahalaan. Gaano man kataas ang katayuan ng isang tao, hindi niya madadala ang sangkatauhan sa isang angkop na hantungan, at walang sinumang nagagawang ibukod ang lahat ng bagay ayon sa uri. Si Jehova Mismo ang lumikha sa sangkatauhan at ibinukod ang bawat isa ayon sa uri, at pagdating ng mga huling araw ay gagawin pa rin Niya Mismo ang Kanyang sariling gawain, na ibinubukod ang lahat ng bagay ayon sa uri—ang gawaing ito ay hindi magagawa ng sinuman maliban sa Diyos” (“Pag-alam sa Tatlong Yugto ng Gawain ng Diyos ang Landas tungo sa Pagkilala sa Diyos”). Mula sa mga salitang ito, alam natin na ang masamang sangkatauhan ay hindi malulutas ang problemang ito, dahil ang lahat ng mga ulo ng relihiyon at mga pinuno ay lahat ay tao, , nilikha na mga nilalang. Ang Diyos ang Lumikha. Ang mga tao sa bawat denominasyon ay mapasa ilalim ng awtoridad ng Diyos. Makikita rin natin na sa mga huling araw, ang eksena na “lahat ng mga tao ay dumadaloy sa bundok na ito” ay lilitaw. Tanging ang Diyos mismo ang maaaring magsagawa ng gawaing ito, walang sinuman ang may kakayahang gawin ito. Kaya tangi lamang kapag dumating ang Diyos ay maaaring ang tunay na mananampalataya sa Diyos mula sa lahat ng mga denominasyon ay bumalik sa ilalim ng Kanyang pangalan. Lahat ay pupurihin ang pangalan ng isang tunay na Diyos at sa oras na iyon ang lahat ay magpapasakop sa iisang pastol lamang.
Sinabi ng Panginoong Jesus, “Tulad din naman ang kaharian ng langit sa isang lambat, na inihulog sa dagat, na nakahuli ng sarisaring isda: Na, nang mapuno, ay hinila nila sa pampang; at sila’y nagsiupo, at tinipon sa mga sisidlan ang mabubuti, datapuwa’t itinapon ang masasama. Gayon din ang mangyayari sa katapusan ng sanglibutan: lalabas ang mga anghel, at ihihiwalay ang masasama sa matutuwid, At sila’y igagatong sa kalan ng apoy: diyan na nga ang pagtangis at ang pagngangalit ng mga ngipin” (Mateo 13:47-50). Ang gawain ng lahat ng mga denominasyon na nagiging isa ay gagawin ng Diyos Mismo. Gayunpaman, ang pinagsamang gawain ay hindi upang tipunin ang lahat ng mga mananampalataya sa bawat relihiyosong denominasyon, kundi upang pumili ng matalinong mga birhen at mga makikilala ang tinig ng Diyos. Ang mga taong ito ay naghahangad sa pagpapakita ng Diyos at may kakayahang tanggapin at ituloy ang katotohanan. Ang mga mangmang na birhen ay may maligamgam na pag-uugali sa pagbabalik ng Panginoon, at hindi hinihintay o nagmamahal sa katotohanan. Kaya’t hindi sila pinili ng Diyos. Ang mga masasamang lingkod na iyon at ang mga buktot, na nagnanakaw ng mga handog, nakikibaka para sa katanyagan at pakinabang, at binibigyang kahulugan ang kaalaman sa bibliya upang mapigilan at kontrolin ang mga naniniwala sa iglesya, ay lalo pang kinamumuhian at sinumpa ng Diyos. Mula sa mga banal na kasulatan, makikita natin ang matuwid na disposisyon ng Diyos at maunawaan kung anong uri ng mga taong nais ng Diyos, kung anong uri ng mga tao ang kinamumuhian niya, at anong uri ng mga tao ang papasok sa kaharian ng langit. Kung pinupursige natin ang pagiging isang tao na nais ng Diyos, magkagayon kapag ang Panginoon ay dumating upang gumawa ng mga gawain lahat ng denominasyon ay magiging iisa, magkakaroon tayo ng pagkakataong mapili at madala sa kaharian ng langit sa pamamagitan Niya.
Bakit ang relihiyosong mundo ay naging mapanglaw sa ngayon? Paano natin hahanapin ang pagpapakita ng Diyos at sundan ang mga yapak ng Diyos? Narito nais kong ibahagi sa inyo ang mga tanong tungkol sa pananampalataya sa Diyos!
Lihim nang dumating ang Diyos bago sumapit ang matitinding kalamidad at gumawa ng isang grupo ng mga mananagumpay. Pagkatapos, magpapakita ang Diyos nang hayagan at gagantimpalaan ang mabubuti at parurusahan ang masasama. Nais mo bang salubungin ang Panginoon at maligtas ng Diyos bago sumapit ang matitinding kalamidad? Huwag mag-atubiling kontakin kami ngayon para malaman ang paraan.
Kayong lahat ay nagagalak na makatanggap ng gantimpala sa harap ng Diyos at maging layon ng Kanyang pabor sa Kanyang mga mata. Ito ang nais ng bawat isa pagkatapos niyang magsimulang manampalataya sa Diyos, sapagkat ang tao ay naghahangad ng mas mataas na mga bagay nang buong puso at walang sinuman ang nagnanais mapag-iwanan ng iba. Ito ang pamamaraan ng tao. Dahil dito mismo, marami sa inyo ang palaging sinusubukan na makamit ang pabor ng Diyos na nasa langit, ngunit sa katotohanan, ang inyong katapatan at kalantaran sa Diyos ay mas kaunti kaysa sa inyong katapatan at kalantaran sa sarili. Bakit Ko sinasabi ito? Sapagkat talagang hindi Ko kinikilala ang inyong katapatan sa Diyos, at higit Kong ikakaila ang pag-iral ng Diyos na umiiral sa inyong mga puso. Ibig sabihin, ang Diyos na inyong sinasamba, ang malabong Diyos na inyong hinahangaan, ay talagang hindi umiiral. Ang dahilan kung bakit nasasabi Ko ito nang may pagtatapos ay sapagkat napakalayo ninyo sa tunay na Diyos. Ang dahilan kung bakit may katapatan kayo ay palibhasa may pag-iral ng isang diyus-diyosan sa inyong mga puso, at para sa Akin, ang Diyos na ipinapalagay bilang hindi malaki ni maliit sa inyong mga mata, ang tanging ginagawa ninyo ay kilalanin Ako sa salita. Kapag sinasabi Ko ang inyong malaking agwat mula sa Diyos, ang tinutukoy Ko ay kung gaano kayo kalayo sa tunay na Diyos, samantalang ang malabong Diyos ay parang napakadaling abutin. Kapag sinabi Kong “hindi dakila,” ang tinutukoy nito ay kung paanong ang Diyos na pinanampalatayanan ninyo sa panahong ito ay mukhang tao lang na walang dakilang kakayanan; isang tao na hindi masyadong matayog. At kapag sinabi Kong “hindi maliit,” ibig sabihin nito, kahit ang taong ito ay hindi kayang tawagin ang hangin at utusan ang ulan, gayunpaman kaya Niyang tumawag sa Espiritu ng Diyos para gumawa ng gawaing makayayanig sa langit at lupa, pinananatiling lubos na nalito ang tao. Sa panlabas, kayong lahat ay tila napakamasunurin sa Cristong ito sa lupa, bagamat sa diwa, wala kayong pananampalataya sa Kanya, ni pag-ibig sa Kanya. Ang ibig Kong sabihin ay ang totoong pinanampalatayanan ninyo ay ang malabong Diyos sa inyong mga damdamin, at ang totoong minamahal ninyo ay ang Diyos na hinahangad ninyo sa gabi at sa araw, ngunit hindi nakita ng personal kailanman. At para sa Cristong ito, ang pananampalataya ninyo ay maliit na bahagdan lamang, at ang inyong pag-ibig sa Kanya ay balewala. Ang ibig sabihin ng pananampalataya ay paniniwala at pagtitiwala; ang ibig sabihin ng pag-ibig ay pagsamba at ang paghanga sa puso, na kailanma’y hindi maghihiwalay. Gayunman ang inyong pananampalataya sa at pag-ibig kay Cristo sa panahong ito ay malayong makaabot dito. Pagdating sa pananampalataya, paano kayo sumasampalataya sa Kanya? Pagdating sa pag-ibig, paano bang Siya ay minamahal ninyo? Wala talaga kayong alam sa Kanyang disposisyon, lalo nang mas kaunti pang alam sa Kanyang diwa, kaya’t paano kayo nagkaroon ng pananampalataya sa Kanya? Nasaan ang realidad ng inyong pananampalataya sa Kanya? Paano ninyo Siya minamahal? Nasaan ang realidad ng inyong pag-ibig sa Kanya?
Marami ang sumunod sa Akin nang walang pag-aatubili hanggang sa panahong ito, at sa paglipas nang maraming taon, kayong lahat ay nagdusa nang labis na pagkapagod. Lubusan Kong nauunawaan ang disposisyon at mga ugali ng bawat isa sa inyo, at lubhang napakahirap ang makisama sa inyo. Ang nakapanghihinayang ay kahit na nahawakan Ko ang maraming kaalaman tungkol sa inyo ay wala kayo ni katiting na kaalaman tungkol sa Akin. Hindi nakapagtataka na sabihin ng iba na kayo ay nalinlang ng isang tao sa sandali ng kalituhan. Sa katunayan, wala kayong naiintindihan sa Aking disposisyon, at lalong hindi ninyo kayang maarok kung ano ang nasa Aking isipan. Ngayon ang mga maling pagkakaunawa ninyo tungo sa Akin ay dagdag insulto sa pinsalang tinamo, at nanatili sa kalituhan ang pananampalataya ninyo sa Akin. Salungat sa pagsasabing may panampalataya kayo sa Akin, mas mabuti pang sabihin na lahat kayo ay nanlalangis para sa Aking pabor at nambobola sa Akin. Napaka-simple ng inyong motibo—sinumang magkaloob ng gantimpala sa akin, susundin ko, at sinuman ang magagawang pakawalan ako sa mga matinding kapahamakan ay paniniwalaan ko, maging siya ang Diyos o maging ibang Diyos. Wala sa mga ito ang nakakabahala sa akin. Maraming mga ganiyang tao sa pagitan ninyo, at ang kundisyong ito ay napakalubha. Kung isang araw, may pagsubok na ginawa para malaman kung ilan sa inyo ang may pananampalataya kay Cristo sapagkat mayroon kayong kaalaman sa Kanyang diwa, kung gayon, Ako’y nangangambang wala ni isa sa inyo ang makagagawa ayon sa Aking ninanais. Kaya’t hindi magiging masakit para sa lahat sa inyo na isaalang-alang ang tanong na ito: Ang Diyos na inyong pinanampalatayanan ay napakalaki ang pagkakaiba sa Akin, kaya ano naman ang pinakadiwa ng inyong pananampalataya sa Diyos? Mas higit ninyong paniniwalaan ang tinatawag ninyong Diyos, lalo kayong maliligaw palayo sa Akin. Ano, kung gayon, ang buod ng problema? Sigurado Ako na wala ni isa sa inyo ang talagang nagsaalang-alang ng problemang ito, ngunit naisaalang-alang ba ninyo ang kalubhaan nito? Sumagi ba sa inyong isipan ang magiging resulta kung ipagpapatuloy ninyo ang ganitong uri ng pananampalataya?
Ngayon, ang problemang nasa inyong harapan ay marami, at wala ni isa sa inyo ang dalubhasa upang magbigay ng mga solusyon. Kung magpapatuloy ito, ang tanging talunan ay ang inyong mga sarili. Tutulungan Ko kayong makita ang mga problema, ngunit nasasainyo ang paghahanap ng mga solusyon.
Lubos Kong kinalulugdan yaong mga walang dinadalang paghihinala sa iba at gustong-gusto Ko rin yaong mga handang tanggapin ang katotohanan; ang dalawang uri ng mga taong ito ang lubos Kong kinakalinga, para sa Aking mga mata sila ay matapat. Kung masyado kang tuso, magkakaroon ka ng mapagsaalang-alang na puso at mga kaisipan na may pagdududa sa lahat ng bagay at lahat ng mga tao. Dahil dito, ang iyong pananampalataya sa Akin ay itinayo sa pundasyon ng paghihinala. Ang ganitong uri ng pananampalataya ang hindi Ko kailanman kikilalanin. Kung wala ang tunay na pananampalataya, ikaw ay mas mapapalayo sa tunay na pag-ibig. At kung kaya mong pagdudahan ang Diyos at sadyaing magkaroon ng hinala tungkol sa Kanya, ikaw ang walang kaduda-dudang pinakatusong tao. Iyong pinaghihinalaan kung ang Diyos ba ay maaaring matulad sa tao: makasalanang di-mapapatawad, walang kuwentang karakter, walang katarungan at katuwiran, kulang ang katinuan sa hustisya, mahilig sa mga malupit, pailalim, at katusuhang taktika, maging kinalulugdan ang masama at kadiliman, at iba pa. Hindi ba ang dahilan kaya may ganitong kaisipan ang tao ay dahil sa wala ni katiting na kaalaman sa Diyos? Ang ganitong uri ng pananampalataya ay halos tulad na rin ng kasalanan! Higit pa rito, mayroong iba pang naniniwala na ang kinalulugdan Ko ay walang iba kundi yaong mga nanlalangis at nambobola, at yaong mga hindi sanay sa mga bagay na ito ay di-katanggap-tanggap at hindi mananatili sa kanilang kalagayan sa tahanan ng Diyos. Ito ba ang kaalaman na inyong natutuhan sa nakalipas na maraming taon? Ito ba ang inyong napakinabangan? At ang kaalaman ninyo sa Akin ay hindi natatapos sa mga di-pagkakaunawaang ito; mas masama pa, nariyan ang inyong paglapastangan laban sa Espiritu ng Diyos at panlalait sa Langit. Kayat sinasabi Ko sa inyo na ang ganitong uri ng pananampalataya ang magiging sanhi ng inyong lalo pang paglayo sa Akin at mas higit pang pagsalungat laban sa Akin. Sa paglipas nang maraming taong paggawa, marami nang katotohanan ang inyong nakita, subalit alam ba ninyo kung ano ang narinig ng Aking mga tainga? Ilan sa inyo ang handang tanggapin ang katotohanan? Naniniwala kayong lahat na handa ninyong bayaran ang halaga para sa katotohanan, ngunit ilan na ba ang totoong nagdusa dahil sa katotohanan? Ang lahat ng umiiral sa inyong mga puso ay kasamaan, kaya pinaniniwalaan ninyo na ang bawat isa, kahit sino, ay tuso at manloloko. Pinaniniwalaan ninyo pa nga na ang Diyos na nagkatawang-tao ay karaniwang tao, walang mabuting puso o magiliw na pag-ibig. Higit pa rito, naniniwala kayo na ang may marangal na katangian, maawain, at mapagkawanggawang kalikasan ay umiiral lamang sa Diyos na nasa langit. At naniniwala kayo na walang umiiral na ganyang banal, at na kadiliman at kasamaan lang ang naghahari sa lupa, habang ang Diyos ang siyang mabuti at maganda na matagal nang hinahangad ng tao, at isang tauhan sa alamat na gawa-gawa ng tao. Sa inyong mga isip, ang Diyos na nasa langit ay matapat, matuwid, at dakila, karapat-dapat sa pagsamba at paghanga, ngunit itong Diyos sa lupa ay panghalili at kasangkapan lang ng Diyos na nasa langit. Pinaniniwalaan ninyo na ang Diyos na ito ay hindi katumbas ng Diyos na nasa langit, at lalo’t higit na hindi maaring banggiting kapantay Niya. Pagdating sa kadakilaan at karangalan ng Diyos, ito ay nabibilang sa kaluwalhatian ng Diyos na nasa langit, ngunit pagdating sa kalikasan at kasamaan ng tao, ang mga ito ay mga katangiang may bahagi ang Diyos na nasa lupa. Ang Diyos na nasa langit ay matayog magpakailanman, samantalang ang Diyos sa lupa ay walang halaga, mahina, at walang kakayahan magpakailanman. Ang Diyos na nasa langit ay hindi nadadala ng emosyon, tanging sa pagkamatuwid, habang ang Diyos sa lupa ay mayroon lang makasariling motibo at walang kahit anong katarungan at katuwiran. Ang Diyos na nasa langit ay wala ni katiting na kabuktutan at tapat magpakailanman, habang ang Diyos sa lupa ay may mandarayang gawi. Ang Diyos na nasa langit ay may tunay na pag-ibig sa tao, habang ang Diyos sa lupa ay kulang ang pag-aalaala sa tao, at pinabayaan pa sila nang tuluyan. Ang ganitong maling kaalaman ay matagal nang nananatili sa inyong mga puso at maaaring magpatuloy pa sa hinaharap. Ipinagpalagay ninyo ang mga gawa ni Cristo mula sa pananaw ng di-matuwid at tinatasahan ang lahat ng Kanyang mga gawa, at Kanyang pagkakakilanlan at diwa mula sa perspektibo ng masama. Nakagawa kayo ng malubhang pagkakamali at nagawa ninyo ang hindi nagawa ng mga nauna sa inyo. Iyon ay, pinaglilingkuran lang ninyo ang matayog na Diyos na nasa langit na may korona sa Kanyang ulo at hindi kailanman pinaglingkuran ang Diyos na ipinapalagay na napaka-walang-halaga kaya ni hindi ninyo dapat makita. Hindi ba ito inyong pagkakasala? Hindi ba ito tipikal na halimbawa ng inyong pagkakasala sa disposisyon ng Diyos? Sinasamba ninyo ang Diyos na nasa langit. Sinasamba ninyo ang mga matatayog na imahe at pinahahalagahan yaong mga kinikilalang may kahusayang magsalita. Nagagalak kang utusan ng Diyos na nagbibigay ng sandakot na kayamanan at lubos na nananabik sa Diyos na kayang tumupad ng iyong mga hangarin. Ang tanging ayaw mong sambahin ay ang Diyos na hindi matayog; ang iyong nag-iisang bagay na kinamumuhian ay ang maiugnay sa Diyos na ito na wala kahit isang tao ang lubhang pinagpipitaganan. Ang bagay lamang na hindi mo gustong gawin ay ang maglingkod sa Diyos na hindi ka man lang binigyan kahit isang kusing, at ang tanging Isang hindi ka kayang papanabikin sa Kanya ay itong di-kaibig-ibig na Diyos. Ang ganitong uri ng Diyos ay hindi kayang palawakin ang iyong abot-tanaw, para maramdaman na parang nakahanap ka ng kayamanan, lalo na ang matupad ang iyong pangarap. Bakit, kung gayon, sinusunod mo Siya? Sumagi ba sa isipan mo ang tanong na ito? Ang iyong ginagawa ay hindi lang pagkakasala sa Cristong ito; ngunit ang mas mahalaga, nagpapasakit ito sa Diyos na nasa langit. Sa tingin Ko ay hindi ito ang layunin ng pananampalataya ninyo sa Diyos!
Napakataas ng inyong pagnanais na kalugdan kayo ng Diyos, ngunit napakalayo ninyo sa Diyos. Ano ang nangyayari dito? Tinatanggap lang ninyo ang Kanyang mga salita, ngunit hindi ang Kanyang pakikitungo at pagpupungos at lalong hindi ninyo matanggap ang Kanyang pagsasaayos, wala kayong kakayahang magkaroon ng ganap na pananampalataya sa Kanya. Ano ba talaga ang nangyayari dito? Una sa lahat, ang inyong pananampalataya ay balat ng itlog na walang laman na kahit kailan ay hindi makakabuhay ng inakay. Sapagkat ang inyong pananampalataya ay hindi nagbigay sa inyo ng katotohanan o nakamtan ang buhay, at sa halip ang dinala ay pakiramdam ng panustos at pag-asa na ilusyon lang. Ang layunin ng inyong pananampalataya sa Diyos ay para sa kapakanan ng pag-asang ito at pakiramdam ng panustos sa halip na katotohanan at buhay. Samakatuwid, masasabi Ko na ang landasin ng inyong pananampalataya sa Diyos ay walang iba kundi subukang manlangis upang makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan nang pagpapaalipin at pagkawalang-hiya, at hindi maaaring paniwalaang totoong pananampalataya. Paano lilitaw ang inakay sa pananampalatayang tulad nito? Sa ibang salita, anong bunga ang uusbong sa ganitong uri ng pananampalataya? Ang layunin ng pananampalataya ninyo sa Diyos ay upang matupad ang inyong mga pakay sa pamamagitan ng paggamit sa Diyos. Hindi ba ito higit pang patunay nang inyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos? Naniniwala kayo sa pag-iral ng Diyos na nasa langit ngunit tinatanggihan ang Diyos na nasa lupa. Gayunpaman, hindi Ko sinasang-ayunan ang inyong mga palagay. Ang Aking pinapupurihan ay ang mga taong nananatiling matatag na pinaglilingkuran ang Diyos na nasa lupa, hindi kailanman yaong hindi kinilala kailanman ang Cristo sa lupa. Walang halaga kung gaano katapat ang mga tao sa Diyos na nasa langit, sa katapusan, hindi pa rin sila makakaligtas sa Aking kamay na nagpaparusa sa mga masama. Yaong mga taong masama; sila ay masama na lumalaban sa Diyos at hindi kailanman nagalak sa pagsunod kay Cristo. Mangyari pa, kasama sa kanilang bilang ang lahat ng hindi kilala, at, lalong higit, hindi kinikilala si Cristo. Naniniwala ka na makakikilos ka hangga’t gusto mo patungo kay Cristo habang nananatili kang tapat sa Diyos na nasa langit. Mali! Ang kamangmangan mo kay Cristo ay kamangmangan din sa Diyos na nasa langit. Gaano ka man katapat sa Diyos na nasa langit, ito ay mga walang silbing salita at pagkukunwari, dahil sa ang Diyos na nasa lupa ay hindi lang nakatulong para tatanggapin ng mga tao ang katotohanan at mas malalim na karunungan, ngunit higit pang nakatulong sa pagkondena sa tao at kasunod nito ang paglilikom ng mga katibayan upang parusahan ang masasama. Naiintindihan mo ba ang mga pakinabang at mga nakapipinsalang kahihinatnan nito? Naranasan mo ba ang mga ito? Ang pangarap Ko ay maintindihan ninyo balang-araw ang katotohanang ito: Para makilala ang Diyos, kailangan ninyong makilala hindi lang ang Diyos na nasa langit, ngunit, ang mas mahalaga, ang Diyos na nasa lupa. Huwag malito kung ano ang dapat unahin o payagan ang pangalawahin upang mangibabaw sa pangunahin. Sa ganitong paraan ka lamang tunay na makabubuo ng magandang relasyon sa Diyos, maging mas malapit sa Diyos, at madala palapit ang iyong puso sa Kanya. Kung nasa pananampalataya ka sa marami nang taon at matagal nang may kaugnayan sa Akin, ngunit nanatiling malayo sa Akin, ay masasabi Kong madalas kang magkasala sa disposisyon ng Diyos, at ang iyong katapusan ay napakahirap ipagpalagay. Kung ang maraming taon nang pagkakaugnay mo sa Akin ay bigo kang baguhin bilang isang tao na nagtataglay ng pagkatao at katotohanan, at sa halip ang iyong masamang pamamaraan ay lalong nag-ugat sa iyong kalikasan, kundi lalo lamang tumindi ang iyong kayabangan kaysa dati, at pati na rin ang iyong maling pagkaintindi sa Akin ay lalong lumala, at dahil dito itinuring mo Akong pawang iyong alalay, kung gayon masasabi ko na hindi lamang tagos sa laman ang iyong sakit ngunit tumagos na sa iyong mga buto. At ang maaari mo na lamang gawin ay maghintay at maghanda sa iyong huling hantungan! Hindi mo kailangang magsumamo sa Akin kung gayon na maging iyong Diyos, sapagkat nakagawa ka ng kasalanan na ang nararapat ay kamatayan, isang walang kapatawarang kasalanan. Kahit maaaring magkaroon Ako ng awa sa iyo, ang Diyos na nasa langit ay igigiit na kunin ang iyong buhay, dahil sa ang iyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos ay hindi pangkaraniwang problema, ngunit isang pinaka-malalang uri. Kapag dumating ang panahon, huwag mo Akong sisisihin dahil sa hindi pagbibigay-alam sa iyo noong una. Ang lahat ng ito ay bumabalik dito: Kapag nakipag-ugnayan ka sa Cristo—sa Diyos na nasa lupa—bilang pangkaraniwang tao, iyon ay, kapag naniwala ka na ang Diyos na ito ay tao lamang, ikaw ay marapat lamang na mamatay. Ito lamang ang Aking paalala sa inyong lahat.
Ang pahina ng Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw ay magbibigay-daan sa iyo upang basahin ang higit pang mga salita ng Diyos at maunawaan ang kalooban ng Diyos. Mangyaring i-click upang mabasa: Ang Salita ng Diyos Ngayong Araw
Lihim nang dumating ang Diyos bago sumapit ang matitinding kalamidad at gumawa ng isang grupo ng mga mananagumpay. Pagkatapos, magpapakita ang Diyos nang hayagan at gagantimpalaan ang mabubuti at parurusahan ang masasama. Nais mo bang salubungin ang Panginoon at maligtas ng Diyos bago sumapit ang matitinding kalamidad? Huwag mag-atubiling kontakin kami ngayon para malaman ang paraan.
Ang pagsusulit ko bago makapasok sa senior high school noong 2012 ang unang malaking pagbabago sa buhay ko. Inasahan ng buong pamilya ko na maganda ang magiging lagay ko, at malaki ang tiwala ko na maipapasa ko ang aking mga pagsusulit at makakapasok sa senior high school. Hindi ko kailanman naisip na babagsak ako sa pagsusulit. Ngunit ganoon ang nangyari, at labis akong nanlumo, at ni hindi ako makakain o makatulog. Nagkulong lang ako sa kuwarto at ayokong humarap kahit kanino. Sa matagal na panahon, malungkot na nagtago ako sa anino ng bagsak kong pagsusulit.
Tala ng editor: Ang mga pagtitipon ay nagbibigay ng napakagandang oportunidad upang mapalapit sa Diyos at makamtan ang katotohanan, at gayunman tayo, bilang mga Kristiyano, ay madalas na ginugulo ng mga tao, mga kaganapan at mga bagay sa paligid, na pumipigil sa atin na regular na dumalo sa mga pagtitipon at nagdulot sa atin na maiwala ang ating normal na kaugnayan sa Diyos. Ang mga bagay na ito ay lumilitaw na nangyari ng aksidente lamang, ngunit ano ang nakatago sa likod ng mga ito? Paano eksaktong dapat nating harapin ang mga taong ito, mga kaganapan at mga bagay upang hindi sila makagambala sa ating pagdalo sa mga pagtitipon?
Pagdating sa kung ano ang pananampalataya, iniisip ng ilang tao na ang pag-iwan sa ating mga tahanan at karera, pagsisikap para sa Panginoon, pagkalat ng ebanghelyo kahit saanman na maaari at pagtatag ng mga simbahan ay pagpapakita ng tunay na pananampalataya sa Diyos. Ngunit ang gawin ba ang mga bagay na ito ay nangangahulugan na mayroon tayong tunay na pananalig sa Diyos? Kung gayon, kapag nakakaranas tayo ng mga sakuna o karamdaman sa panlaman, o kung may nangyaring hindi maganda sa ating pamilya, paanong nagiging mahina at negatibo tayo, at hindi naiintindihan at sinisisi ang Diyos, at ang ilan ay nawalan ng gana at nadismaya sa Diyos at iniwan Siya? Ipinapakita nito na ang masigasig na paggawa at paggugol, pagdurusa, at pagbabayad ng utang na loob para sa Diyos ay hindi nangangahulugang mayroon tayong tunay na pananampalataya sa Diyos. Kaya’t kung gayon, ano ang pananampalataya nga ba?
Ang Diyos ay walang imik, at hindi kailanman nagpakita sa atin, ngunit ang Kanyang gawain ay hindi huminto. Binabantayan Niya ang lahat ng lupain, at inuutusan ang lahat ng bagay, at pinagmamasdan ang lahat ng mga salita at gawa ng tao. Ang Kanyang pamamahala ay isinasagawa sa bawat hakbang at alinsunod sa Kanyang plano. Ito ay tahimik na nagpapatuloy, hindi masigabo, ngunit ang Kanyang mga yapak ay sumusulong nang palapit sa sangkatauhan, at ang Kanyang upuan sa paghatol ay lumawak hanggang pandaigdigan na kasing-bilis ng kidlat, kasunod nito ang pagpanaog ng Kanyang trono sa ating kalagitnaan. Isang makahari na tanawin yaon, isang marangal at taimtim na larawan. Katulad ng isang kalapati, at katulad ng umaatungal na leon, ang Espiritu at dumating sa ating kalagitnaan. Siya ay matalino, Siya ay matuwid at makahari, Siya ay tahimik na dumarating sa ating kalagitnaan na may angking awtoridad at puno ng pagmamahal at awa. Walang nakakaalam sa Kanyang pagdating, walang sumasalubong sa Kanyang pagdating, at higit sa lahat, walang nakakaalam sa lahat ng Kanyang gagawin. Ang buhay ng tao ay nananatiling hindi nagbabago; gayundin ang kanyang puso, at ang mga araw ay dadaan gaya ng dati. Ang Diyos ay namumuhay sa ating kalagitnaan katulad ng isang karaniwang tao, katulad ng isang hamak na tagasunod at karaniwang mananampalataya. Siya ay may sariling mga gawain, Kanyang sariling mga layunin, at higit sa lahat, Siya ay may pagka-Diyos na wala sa kahit na sinong karaniwang tao. Walang sinuman ang nakapansin sa Kanyang pagka-Diyos, at walang sinuman ang nakaramdam ng kaibahan ng Kanyang diwa at sa kung ano ang sa tao. Tayo ay namumuhay na kasama Siya, malaya at walang takot, dahil nakikita natin Siya bilang hindi hihigit sa isang hamak na mananampalataya. Pinapanood Niya ang lahat ng ating mga kilos, lahat ng ating mga kaisipan at mga kuro-kuro ay nakalatag sa Kanyang harapan. Walang sinuman ang nagkakaroon ng hangarin sa Kanyang pag-iral, walang sinuman ang nakakaisip ng Kanyang tungkulin, at higit sa lahat, walang sinuman ang mayroong hinala kung sino Siya. Ipinagpapatuloy lamang natin ang ating mga gawain, na tila Siya ay walang kinalaman sa atin …
Sa pagbasa ngayong araw, basahin natin ang kuwento ng babaeng Samaritana at alamin ang tungkol sa kanyang karunungan. Marahil marami sa atin na mga mananampalataya ay pamilyar sa kwento ng babaeng Samaritana na naitala sa Biblia. Nang umigib siya ng tubig, nakilala niya ang Panginoong Jesus, na humiling sa kanya ng inumin. Mula sa kanyang pakikipagpalitan sa Panginoong Jesus, nakilala niya na Siya ang Mesiyas na inihula sa mga propesiya.
Paano pumapasok ang isang tao sa tunay na panalangin?
Habang nananalangin, ang iyong puso ay dapat payapa sa harap ng Diyos, at ito ay dapat maging tapat. Ikaw ay tunay na nakikipagniig at nananalangin sa Diyos; hindi mo dapat linlangin ang Diyos gamit ang mga salita na magandang pakinggan. Ang panalangin ay dapat nakasentro doon sa gustong maging ganap ng Diyos sa kasalukuyan. Hilingin sa Diyos na dalhan ka ng mas dakilang kaliwanagan at pagpapalinaw, at dalhin ang iyong totoong kalagayan at mga suliranin sa harap ng Diyos upang manalangin, at gumawa ng pagpapasya sa harap ng Diyos. Ang panalangin ay hindi ang pagsunod sa proseso, ngunit ang paghahangad sa Diyos gamit ang iyong tunay na puso. Hilingin sa Diyos na ingatan ang iyong puso, gawin itong madalas na nagagawang maging payapa sa harap ng Diyos, gawin kang nagagawang kilalanin ang iyong sarili, at mamuhi sa iyong sarili, at balewalain ang iyong sarili sa kapaligirang itinakda ng Diyos para sa iyo, sa gayon ay tutulutan kang magkaroon ng isang normal na ugnayan sa Diyos at gawin kang isang taong tunay na iniibig ang Diyos.
Karamihan sa mga mananampalataya ay madalas na nababagabag ng iba’t ibang mga tukso na kinakaharap nila sa buhay, tulad ng pera, katayuan, katanyagan, erotismo, at kasiyahan sa buhay. Kaya paano natin mapagtatagumpayan ang mga tukso at manindigan ng patotoo? Nais kong ibahagi sa inyo ang tatlong landas ng pagsasagawa upang mapagtagumpayan ang mga tukso.
Ang Landas sa Pagtatagumpay sa mga tukso (1): Manalangin Muna upang Hanapin ang Kalooban ng Diyos
Kapag nakaharap tayo ng mga tukso, ang pinakamahusay na pagsasagawa ay lumapit muna sa Diyos upang manalangin at hanapin ang Kanyang kalooban. Sinabi ng Panginoong Jesus, “At lahat ng mga bagay na inyong hihingin sa panalangin, na may pananampalataya, ay inyong tatanggapin” (Mateo 21:22).
“Narito ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo ko.” (Pahayag 3:20)
Nagbalik na si Jesus 