Bilang mga Kristiyano, wala sa atin ang hindi nakakakilala sa mga pagsubok. Sinasabi sa Biblia, “At aking dadalhin ang ikatlong bahagi sa apoy, at sila’y dadalisayin ko na parang pilak na dalisay, at sila’y susubukin ko na parang pagsubok sa ginto. Sila’y magsisitawag sa aking pangalan, at akin silang didinggin: aking sasabihin, Siya’y bayan ko; at kanilang sasabihin, Ang Jehova ay aking Dios” (Zacarias 13:9). Sinasabi rin sa Biblia, “Mga kapatid ko, ariin ninyong buong kagalakan, kung kayo’y mangahulog sa sarisaring tukso” (Santiago 1:2). Mula rito, makikita nating nais ng Diyos na magbigay ng kadalisayan at mga pagsubok sa Kanyang mga taong hinirang, at sa pamamagitan nito, upang maging perpekto ang ating pananampalataya at ating pag-ibig sa Diyos, malutas ang ating mga tiwaling disposisyon o mga dungis sa ating paniniwala, malunasan ang ating mga maling pananaw at magawa nating maging malinis. Mahaharap natin kung gayon ang lahat ng uri ng kapaligirang salungat sa ating sariling mga pagkaunawa. Ang halimbawa ng mga kapaligirang ito ay maaaring kabilang ang minsang pagharap sa kadalisayan ng karamdaman, at kung minsan maaaring harapin ng ating pamilya ang kasawian, gaya ng pagdurusa ng isang kamag-anak o manakawan ang ating tahanan; kung minsan maaari nating harapin ang mga kahirapan sa ating trabaho o mga bagay sa ating buhay na hindi ayon sa gusto natin; isa pang halimbawa ay kung ano ang gusto nating gawin kapag ang mga interes ng ating laman ay sumasalungat sa mga interes ng iglesia. Ang lahat ng mga halimbawang ito, nang walang pag-aalinlangan, ay mga pagsubok sa atin. Kaya’t anong pamamaraan ang dapat nating gawin sa mga pagsubok na itinatalaga ng Diyos para sa atin? At kapag nangyari ang mga pagsubok sa atin, ano ba ang kalooban ng Diyos?
Sa mga pagninilay ko sa Biblia kamakailan, nagkaroon na ako ng inspirasyon sa mga karanasan nina Job at Abraham nang nangyari ang mga pagsubok sa kanila, at nais kong ibahagi ito sa lahat.
Ang mga Pagsubok ni Job
Una, kailangan nating banggitin ang isang tao sa Biblia na ang pangalan ay Job. Si Job ay natakot sa Diyos at nilayuan ang kasamaan sa buong buhay niya at madalas siyang nagbigay ng mga handog sa Diyos, at kaya pinagpala siya ng Diyos ng mga burol na puno ng baka at tupa, at malaking kayamanan. Mula sa kung ano ang itinatala sa Biblia, nagagawa nating makita ang lawak kung gaano pinagpala si Job: “At may ipinanganak sa kaniya na pitong anak na lalake at tatlong anak na babae. Ang kaniyang pag-aari naman ay pitong libong tupa, at tatlong libong kamelyo, at limang daang magkatuwang na baka, at limang daang asnong babae, at isang totoong malaking sangbahayan; na anopa’t ang lalaking ito ay siyang pinaka dakila sa lahat na mga anak ng silanganan” (Job 1:2-3). Ngunit di naglaon ay nangyari ang mga pagsubok kay Job, at ninakaw at sinunog ng mga magnanakaw ang lahat ng kanyang baka at tupa at kamelyo, pinatay ang kanyang mga utusan at nadurog ang kanyang mga anak sa pagguho ng kanyang bahay. Ang pagkakasunod-sunod na ito na matatawag nating mga kalamidad ay nangyari kay Job. At ano bang pamamaran ang ginawa ni Job para matanggap ang lahat ng ito? Sa panahong iyon, pinuri pa rin ni Job ang banal na pangalan ng Diyos, at sinabi niya, “Ang Jehova ang nagbigay, at ang Jehova ang nagalis; purihin ang pangalan ng Jehova” (Job 1:21). Pagkatapos siya ay nagkaroon sa buong katawan niya ng masasakit na pigsa, at umupo siya sa gitna ng mga abo, kinakamot ang kanyang mga pigsa ng isang pirasong basag na palayok. Ang pinakamayamang tao sa Silangan ay naging tulad ng isang pulubi, at ang mga pagsubok na ito na nangyari kay Job ay magiging napakahirap tiisin para sa atin! Gayunman hindi niya kailanman sinisi ang Diyos, ngunit sa halip ay nanatiling puno ng pananalig sa Diyos at pinuri niya ang Diyos, at si Satanas ay lubos na napahiya at lumayas.
Si Job ay matibay at labis-labis na nagpatotoo sa Diyos, at maayos siyang nakapasa sa buong mga pagsubok ng Diyos. Ang kasunod sa mga pagsubok na ito ay mga karagdagang pagpapala mula sa Diyos: Ang kayamanan at mga baka ni Job ay dumami ng doble, ang bawat isa sa kanyang mga anak ay namumukod sa kagandahan, at pinahintulutan ng Diyos si Job na mabuhay ng isa pang 140 taon, at kaya nabuhay siya hanggang sa siya ay nasa 210. Pagkatapos siyang napasailalim na sa mga pagsubok ng Diyos, nagkaroon si Job ng mas malaking pag-unawa sa kalooban ng Diyos sa pagsubok Niya sa mga tao, gaya lang ng sinabi ni Job, “Nguni’t nalalaman niya ang daang aking nilalakaran; pagka kaniyang nasubok ako ay lalabas akong parang ginto” (Job 23:10). Nanindigan si Job sa kanyang patotoo sa buong mga pagsubok na ito, at ang kanyang pagpatotoo ay inilagay si Satanas sa kahihiyan at nagkamit ng maraming papuri mula sa ibang tao. Pagkatapos noon, hindi na kailanman nangahas si Satanas na muling tuksuhin si Job, at naging isang malayang tao si Job at nakamit niya ang papuri ng Diyos.
Higit pa, ang isa pang mas malaking pagpapala na tinanggap ni Job pagkatapos napasailalim na siya sa mga pagsubok na ito ay nagpakita sa kanya ang Diyos sa loob ng isang ipoipo, at nangusap ang Diyos sa kanya, kaya naman nabibigyan si Job ng isang malalim na pag-unawa sa walang hanggang kapangyarihan at dakilang kapangyarihan ng Diyos. Sinabi ni Job, “Narinig kita sa pakikinig ng pakinig; nguni’t ngayo’y nakikita ka ng aking mata” (Job 42:5). Upang maging isang nilalang na nilikha na nagawang makita ang anyo ng Diyos ay talagang isang dakilang pagpapala!
Makikita natin mula sa mga karanasan ni Job na ang kanyang kakayahan upang matamo ang papuri ng Diyos ay hindi mahihiwalay mula sa mga pagkilos niya kapag nangyari ang mga pagsubok sa kanya. Sa buong mga pagsubok na ito na napakasalungat sa kanyang mga sariling pagkaunawa, nagtaglay siya ng pagkamakatwiran na wala sa ating mga ordinaryong tao. Una sa lahat, hindi niya sinisi ang Diyos, at hindi siya gumamit ng anumang pamamaran ng tao na bawiin ang kanyang kayamanan sa mga magnanakaw. Sa halip, nagawa niyang patahimikin ang kanyang sarili sa harap ng Diyos at naniwala siyang tayong mga nilalang na tao ay tinatanggap ang ating mga pagpapala mula sa Diyos. Ngunit sa parehong paraan lang, dumaranas din tayo ng mga kalamidad, kaya gaano man kasalungat ang kanyang pagkaunawa sa isang sitwasyong nangyari sa kanya, nagpatuloy siyang purihin ang pangalan ng Diyos.
Ang Pagsubok kay Abraham
Dito, nais kong pag-usapan ang tungkol sa ikalawang tao mula sa Biblia, sa katauhan ni Abraham, ang ama ng pananampataya. Alam ng lahat ng kapatid, nang 100 taong gulang si Abraham, pinagkalooban siya ng Diyos ng isang anak na lalaki, at mahal na mahal ni Abraham si Isaac. Ngunit isang araw, nangyari ang pagsubok ng Diyos kay Abraham, at sinabi ng Diyos, “Kunin mo ngayon ang iyong anak, ang iyong bugtong na anak na si Isaac, na iyong minamahal at pumaroon ka sa lupain ng Moria; at ihain mo siya roong handog na susunugin sa ibabaw ng isa sa mga bundok na aking sasabihin sa iyo” (Genesis 22:2). Isipin ito: Mahihirapang tiisin ng sinuman ang uri ng pagsubok na ito, kung kaya’t ang ilang tao ay makikipaglaban sa Diyos at mapupuno ng mga maling pagkaintindi. Gayon man, anong pamamaraan ang ginawa ni Abraham? Bagaman nadama niya ang matinding kalungkutan at sakit, sinunod niya ang Diyos, at hindi siya nagtangkang makipagtalo sa Kanya o maglatag ng anumang kondisyon. Kailan lang nang nadala na si Isaac sa bundok nang mag-isa at naitaas na ang punyal na handang pumatay sa kanya, nagpadala ng isang anghel ang Diyos para pigilan ang kamay ni Abraham, at doon nagtapos ang pagsubok. Bukod pa, sumumpa ang Diyos ng isang pangako at pinagkalooban ng maraming pagpapala si Abraham. Sinabi ng Diyos, “Na sa pagpapala ay pagpapalain kita, at sa pagpaparami ay pararamihin ko ang iyong binhi, na gaya ng mga bituin sa langit, at gaya ng mga buhangin sa baybayin ng dagat; at kakamtin ng iyong binhi ang pintuang-bayan ng kaniyang mga kaaway; At pagpapalain sa iyong binhi ang lahat ng bansa sa lupa; sapagka’t sinunod mo ang aking tinig” (Genesis 22:17-18).
Nabasa ko rin ang sipi sa isa pang aklat, “Sa tao, marami ang ginagawa ng Diyos na hindi kayang unawain at ni hindi kapani-paniwala. Kapag nais ng Diyos na isaayos ang isang tao, ang pagsasaayos na ito ay madalas salungat sa mga pagkaintindi ng tao, at hindi niya kayang unawain, gayon pa man tiyak na itong di-pagkakatugma at kawalan ng kakayahang maunawaan ay mga pagsubok at hamon ng Diyos sa tao. Si Abraham, samantala, ay nagpakita ng pagsunod sa Diyos sa sarili niya, na pinaka-pangunahing kondisyon ng kanyang kakayahang tugunan ang hinihingi ng Diyos. Saka lamang, nang nagawang sundin ni Abraham ang hinihingi ng Diyos, nang kanyang ialay si Isaac, na tunay na naramdaman ng Diyos ang muling pagtitiwala at pagsang-ayon sa sangkatauhan—tungo kay Abraham, na Kanyang hinirang. Saka lamang nakasiguro ang Diyos na ang taong ito na Kanyang hinirang ay isang hindi mababalewalang pinuno na maaaring magsagawa ng Kanyang pangako at ng Kanyang mga susunod na plano sa pamamahala” (“Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II”).
Mula sa siping ito, makikita nating inaayos ng Diyos ang mga kapaligiran upang subukan tayo. Mula sa labas, maaaring magmukhang parang ang mga pagsubok na ito ay sumasalungat sa ating mga pagkaunawa at mahirap nating unawain, kaya nga nakakaramdam tayo ng sakit at matinding hirap sa mga kapaligirang ito, gayon man ang mga pagsubok na ito ay puno ng matitiyagang pagsisikap ng Diyos. Tulad lang nang si Abraham ay nanindigan sa kanyang patotoo sa panahon ng kanyang pagsubok, Nakita ng Diyos ang katapatan ni Abraham, at hindi lamang sa hindi kinuha ng Diyos ang anak niya, kundi pinagpala rin Niya si Abraham upang ang kanyang mga inapo ay magiging kasing dami ng mga butil ng buhangin sa dalampasigan o mga bituin sa langit. Sa likod nito, umabot sa mas malalim na antas ang kalooban ng Diyos, dahil pinili ng Diyos si Abraham na maging pangunahing tauhan ng Kanyang gawain ng pamamahala sa sangkatauhan. Nilayon ng Diyos na gampanan ang Kanyang gawain ng pamamahala sa sangkatauhan sa pamamagitan ng mga inapo ni Abraham, at mahahayag Niya sa pamamagitan ng mga taong ito ang Kanyang mga gawa, ang Kanyang karunungan, ang Kanyang awtoridad at ang Kanyang kapangyarihan. Hindi mahirap para sa ating makita sa Lumang Tipan na ang gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ay pangunahing ginawa sa Israel—na nagpapahayag ng mga batas at nag-aakay sa mga tao sa kanilang mga buhay sa lupa. Ang Israel ay ang lugar ng pagsubok at ang lupang sinilangan para sa gawain ng pagliligtas ng Diyos sa lupa. Ang unang pagkakatawang-tao ng Diyos ay ginampanan din ang Kanyang gawain sa Israel. Ginamit ng Diyos ang imahe ng isang Hudyo at tinubos Niya ang sangkatauhan, at nagresulta ito sa ebanghelyo ng pagtutubos sa sangkatauhan ng Panginoong Jesus na lumaganap mula sa Judea hanggang sa buong mundo sa Kapanahunan ng Biyaya.
Mula rito, makikita natin ang kadakilaan ng mga pagpapala na tinanggap ni Abraham. Masasabi nating ang kanyang kakayahang maging ama ng maraming bansa, pati na ang kanyang mga inapo na pinagpala ng Diyos, ay may kinalaman sa pagsubok ng Diyos na nangyari sa kanya ng mga unang araw na iyon.
Ang Natamong Inspirasyon mula sa mga Karanasang Ito
Hindi mahirap para sa ating makita mula sa mga pagsubok na nangyari kina Abraham at Job na sa bawat pagsubok na ating dinaranas ay naglalaman ng mabuting kalooban ng Diyos: sila lamang ang makagagawa sa atin upang makamit ang mga pagpapala ng Diyos, ngunit higit pang mahalaga, pinapahintulutan nila ang ating mga espirituwal na buhay na lumago nang mabilis, nagtatamo tayo ng mas maraming kaalaman sa Diyos, at masusundan natin ang landas ng paniniwala sa Diyos nang mas matibay at nang may mas katatagan. Bagaman ang mga pagsubok na nangyari kina Abraham at Job ay hindi ang mga mararanasan nating mga ordinaryong tao, dahil wala tayo ng kanilang katayuan at ni hindi tayo karapat-dapat na magtiis ng ganoong mga pagsubok, ngunit maaari pa rin nating harapin ang lahat ng uri ng iba’t ibang pagsubok sa ating mga buhay, parehong malaki o maliit man. Nakita ko na ang isang kapatid na babae na dumaranas ng matinding hirap ng karamdaman at ang buhay niya ay walang katiyakan ang hinaharap, ngunit nanatili pa rin siyang puspos ng pananalig sa Diyos at nais na ilagay ang kanyang buhay at kamatayan sa mga kamay ng Diyos. Hindi alintana kung gagaling o hindi ang kanyang karamdaman, handa pa rin siyang magpasailalim sa mga pagsasaayos at kaayusan ng Diyos. Sa katapusan, nasaksihan niya ang mga gawa ng Diyos at ang karamdaman niya ay himalang gumaling. Sa prosesong ito, ang pananampalataya sa Diyos ng kapatid na babae ay lumaki, at nagkaroon siya ng mas praktikal na pagpapahalaga para sa pagka-makapangyarihan at dakilang kapangyarihan ng Diyos. Kapag lahat maayos na tumatakbo ang mga karera ng ilang mga kapatid na lalaki at babae, nagpapasalamat sila sa Diyos para sa Kanyang mga pagpapala. Ngunit kapag ang mga negosyo nila ay nakakaranas ng kahirapan at nagkukulang ang pera sa mga pamilya nila, lumalabas ang mga reklamo sa mga puso nila, at sinisisi nila ang Diyos dahil hindi sila pinagpala. Ngunit pagkatapos nito, sa pamamagitan ng mga pahayag ng mga salita ng Diyos, napagtanto nilang ang kanilang paniniwala sa Diyos ay paggawa lamang ng mga pakikitungo sa Diyos, at itinuturing nila ang Diyos bilang isang kornukopya. Nauunawaan nila ang mga maling motibo sa likod ng kanilang paniniwala sa Diyos, at kaya tinatama nila ang kanilang mga maling pananaw sa paniniwala, at kinukuha nila ang tamang lugar bilang mga nilalang na nilikha. Kapag nararanasan ng mga tao ang tamang motibo, hindi lamang sa umuunlad ang mga buhay nila, ngunit bumubuti ring muli ang mga negosyo nila. … Kapag ang kapatid na lalaki at babae ay humarap sa mga pagsubok na ito, ang laman nila ay labis na nagdurusa sa magkakaibang antas, ngunit mula sa mga pagsubok na ito ay nakakamit nila ang isang bagay na higit pang mahalaga: Nauunawaan nila nang mas higit pa ang tungkol sa kalooban ng Diyos na iligtas ang tao, ang kanilang kaalaman sa Diyos ay nagiging mas totoo at nakakamit nila ang mas maraming katotohanan. Kung gayon, maaaring sabihing ang mga pagsubok na iyon ay isa pang uri ng pagpapala mula sa Diyos para sa ating mga Kristiyano, at ang mga ito ang landas na dapat tahakin upang umunlad ang ating mga buhay at para makamtan natin ang papuri ng Diyos.
Dahil ang mga pagsubok ay labis na kapaki-pakinabang sa bawat isa at bawat Kristiyano, anong dahilan mayroon tayo upang magreklamo kapag nangyari sa atin ang mga pagsubok at matinding pagdurusa? Di ka ba sang-ayon, kaibigan?
Dapat mong basahin ang mga salita ng Diyos upang makagawa ng Tagalog Devotional na tutulong sa iyo na sundan ang mga yapak ng Cordero at makibahagi sa masaganang pagkakaloob ng buhay. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Maraming mga Kristiyano ang nakakaramdam ng pagkalito: Ang Diyos ay pag-ibig at Siya ay makapangyarihan, kaya bakit pinapayagan Niyang magdusa tayo? Maaari kaya na tinalikuran Niya tayo? Ang katanungang ito ay palaging nagagamit upang maging palaisipan sa akin, ngunit nakaraan lamang, sa pamamagitan ng panalangin at paghahanap, nakakuha ako ng kaunting kaliwanagan at ilaw. Nalutas nito ang aking mga hindi pagkakaunawa sa Diyos, at nauunawaan ko na ang pagdurusa ay hindi para isantabi tayo ng Diyos, ngunit sa halip ay maingat na inayos ng Diyos upang linisin at mailigtas tayo.
Ang mga Pagsubok at Pagpipino ay Pinakadakilang Biyaya ng Diyos
Sabi ng Diyos, “At aking dadalhin ang ikatlong bahagi sa apoy, at sila’y dadalisayin ko na parang pilak na dalisay, at sila’y susubukin ko na parang pagsubok sa ginto. Sila’y magsisitawag sa aking pangalan, at akin silang didinggin: aking sasabihin, Siya’y bayan ko; at kanilang sasabihin, Si Jehova ay aking Dios” (Zacarias 13:9). “Narito dinalisay kita, nguni’t hindi parang pilak; pinili kita sa hurno ng kadalamhatian” (Isaias 48:10). At sa 1 Pedro 5:10, sinasabi nito, “At ang Dios ng buong biyaya na sa inyo’y tumawag sa kaniyang walang hanggang kaluwalhatian kay Cristo, pagkatapos na kayo’y makapagbatang sangdaling panahon, ay siya rin ang magpapasakdal, magpapatibay, at magpapalakas sa inyo.”
Makikita natin mula sa mga salita ng Diyos at sa banal na kasulatan na may kalooban ng Diyos sa pagpapahintulot sa atin na magdusa, at ganap na linisin at mailigtas tayo; ito ay isang mahalagang kayamanan na ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Bago dumating ang mga pagsubok at pagpipino, iniisip nating lahat ang ating mga sarili bilang mga taong nagtataguyod sa paraan ng Diyos. Naniniwala tayo na kahit na sino pa ang maaaring maging negatibo at mahina o ipagkanulo ang Diyos, hindi tayo maaaring gumawa ng ganoong bagay. Ngunit ang katotohanan ay kapag nahaharap tayo sa mga paghihirap tulad ng pagkawala ng isang trabaho, o mga gawi sa pananalapi, nagrereklamo tayo laban sa Diyos, nawawala ang ating pananampalataya, at maging ayaw na mag-ukol para sa Kanya pa. Kapag may nangyaring kasawian sa ating pamilya o ilang sakuna na nangyari, nagrereklamo pa rin tayo sa Diyos sapagkat may epekto sa ating pansariling interes. Pinagtatalunan natin ang ating kaso at naglalaban, at sa mga malubhang kaso, ipinagkakanulo ang Diyos at tinatalikuran ang ating pananampalataya. Ipinapakita nito sa atin kung gaano kalalim na tiniwali tayo ni Satanas. Palagi tayong naghahangad ng mga pagpapala sa ating pananampalataya, na mahalagang tangkang pakikipag-ugnayan sa Diyos—ang gawin ito ay tunay na makasarili, kasuklam-suklam, at ganap na kulang sa pangangatuwiran! Gayundin, sa pamamagitan ng gayong mga pagsubok at pagpipino, maaari nating maranasan ang kabanalan at katuwiran ng Diyos, at madarama kung gaano karaming mga panloloko ang mayroon sa ating pananalig sa Kanya. Kung patuloy tayong naniniwala sa Kanya na may intensyon na maghanap ng mga pagpapala, hinahayaan lamang nating mainis sa atin ang Diyos at kamuhian tayo. Sa sandaling nalantad sa mga pagsubok, makikita natin na ang ating katiwalian ay napakalaki at ang ating mga pagkukulang ay napakarami, at sa gayon maaari nating simulan ang paglapit sa harap ng Diyos sa panalangin, basahin ang Kanyang mga salita, at pagkatapos ay pagnilayan at alamin ang mga lugar sa loob natin na hindi hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Matapos ang gayong karanasan, hindi lamang tayo makakakuha ng pag-unawa sa ating sarili at ilang pag-unawa sa disposisyon ng Diyos, nagiging matatag din tayo at lalago. Ang ating mapanghimasok, mapagmataas, makasarili, at mapanlinlang na mga disposisyon ay babagsak, at pagkatapos lamang natin maiintindihan na ang mga pagsubok at pagpipino ay lubos na kapaki-pakinabang at nakakapag-ayos sa ating buhay.
Makikita rin natin ito mula sa mga karanasan ng mga santo sa mga nakalipas na panahon. Bago kinasangkapan ng Diyos si Moises, una Niyang tinimpla si Moises sa kasukalan sa loob ng 40 taon. Nang mga panahong iyon, tiniis ni Moises ang lahat ng uri ng paghihirap, wala siyang makausap, at madalas na nahaharap siya sa mga mababangis na hayop at marahas na panahon. Palaging nanganganib ang kanyang buhay. Labis nga siyang nagdusa sa marahas na kapaligirang iyon. Maaaring itanong pa ng ilang mga tao, “Hindi ba maaaring direktang gamitin ng Diyos si Moises? Bakit kailangan Niya muna itong ipadala sa kasukalan sa loob ng 40 taon?” Makikita natin dito ang kabutihan ng Diyos. Alam natin na matapat na tao si Moises na may pagpapahalaga sa hustisya, ngunit maigsi ang pasensiya niya at may ugali na kumikilos nang walang pasubali dahil sa kanyang ideya tungkol sa katuwiran. Nang makita niyang nilalatigo ng isang sundalong taga-Ehipto ang isang Israelita, pinukpok niya ang taga-Ehipto ng bato sa ulo, pinapatay ito. Ang natural na pasensiya ni Moises at pagiging bayani ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos, kaya kung direkta siyang gagamitin ng Diyos, magpapatuloy lamang siyang umasa sa mga pag-uugaling ito sa kanyang pagkilos at hindi kailanman makukumpleto ang ipinagkatiwala sa kanya—pangunguna sa mga Isaelita palabas ng Ehipto. Ito ang dahilan kung bakit hinayaan ng Diyos na manatili si Moises sa kasukalan sa loob ng 40 taon, upang maging mas nararapat siyang maging kasangkapan ng Diyos. Sa isang napakahirap at masungit na kapaligiran, si Moises ay hindi lamang patuloy na nanalangin at tumawag sa Diyos, ngunit nakita niya ang walang-hanggang kapangyarihan at pangingibabaw ng Diyos, at umasa sa Diyos para patuloy siyang mabuhay. Ang maigsing pasensiya, natural na mga katangian niya ay nawala, at nakabuo siya ng tunay na pananampalataya at pagpapasakop sa Diyos. Kaya, nang tinawag ng Diyos si Moises upang gawin ang Kanyang utos, ang pangunahan ang mga Israelita palabas ng Ehipto, nagawang tanggapin at sundin iyon ni Moises nang walang pagtutol, at sa gabay ng Diyos, walang problemang nagawa niya ang utos ng Diyos.
Makikita rin natin ito mula sa mga karanasan ng mga banal sa buong kapanahunan. Bago pa ginamit ng Diyos si Moises, una Niyang nakita ang pagkagalit ni Moises sa ilang sa loob ng 40 taon. Alam natin na si Moises ay isang tuwid na tao na may hustisya, ngunit siya ay may galit at isang ugali na kumilos nang walang pasubali sa kanyang ideya ng katuwiran. Kung direktang ginamit siya ng Diyos, magpapatuloy siya na aasa sa mga katangiang ito sa kanyang mga aksyon at hindi niya magagawa na makumpleto ang ipinagkatiwala sa kanya—pangunahan ang mga Israelita palabas ng Egipto. Ito ang dahilan kung bakit hinayaan ng Diyos si Moises sa ilang sa loob ng 40 taon, upang mas maging angkop siya sa paggamit ng Diyos. Sa napakahirap, nakakagalit na kapaligiran, hindi lamang si Moises ay patuloy na nananalangin at tumawag sa Diyos, ngunit nakita niya ang kapangyarihan at kapangibabawan ng Diyos, at umasa sa Diyos para sa kanyang patuloy na kaligtasan. Ang pagka-magagalitin, na natural na mga elemento sa kanya ay nawala, at siya ay bumuo ng tunay na pananampalataya at pagsumite sa Diyos. Kaya, nang tinawag ng Diyos si Moises na gawin ang Kanyang utos, na pangunahan ang mga Israelita palabas ng Ehipto, nagawa ni Moises na tanggapin at sumunod nang walang pagtutol, at may gabay ng Diyos, maayos niyang naisagawa ang utos ng Diyos.
Ipinapakita nito sa atin na ang mga pagsubok at pagpipino ay talagang tunay at totoong pag-ibig ng Diyos sa atin. Sa pamamagitan lamang nito maaari tayong malinis at maligtas ng Diyos, sa gayo’y magiging mga tao na naaayon sa kalooban ng Diyos. Ito ang dahilan kung bakit pinahihintulutan ng Diyos na mangyari sa atin ang mga bagay na ito.
Paano Pagdaanan ang Mga Pagsubok at pagpipino
Sinabi ng mga salita ng Diyos, “Kapag hinaharap mo ang mga pagdurusa, dapat mong makaya na hindi isaalang-alang ang laman at huwag magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Sarili Niya mula sa iyo, dapat magkaroon ng pananampalataya na sumunod sa Kanya, mapanatili ang iyong dating pag-ibig nang hindi hinahayaang maging marupok o maglaho ito. Maging anuman ang ginagawa ng Diyos, dapat magpasakop ka sa Kanyang plano, at higit na nakahandang sumpain ang iyong sariling laman sa halip na magreklamo laban sa Kanya. Kapag ikaw ay nakaharap sa mga pagsubok dapat mong mapalugod ang Diyos sa kabila ng anumang pagbabantulot na mawalay sa isang bagay na iyong iniibig, o mapait na pagtangis. Ito lamang ang matatawag na tunay na pag-ibig at pananampalataya. Maging anuman ang iyong aktuwal na tayog, dapat angkin mo muna ang kaloobang magdusa ng kahirapan gayundin ang totoong pananampalataya, at dapat mayroon kang kaloobang talikdan ang laman. Kailangang nakahanda kang personal na tiisin ang mga paghihirap at magdusa ng mga kawalan sa iyong mga personal na interes upang mapalugod ang kalooban ng Diyos. Dapat ka ring magkaroon ng isang pusong nanghihinayang sa iyong sarili, na hindi mo nagawang mapalugod ang Diyos noong nakalipas, at magawang magsisi ngayon sa iyong sarili. Walang isa man sa mga ito ang maaaring magkulang at gagawin kang perpekto ng Diyos sa pamamagitan ng mga bagay na ito. Kung kulang ka ng mga kalagayang ito, hindi ka magagawang perpekto” (“Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino”).
Ang mga salita ng Diyos ay nagbibigay sa atin ng landas ng pagsasanay. Kung nakakaranas tayo ng mga paghihirap, kung umaasa tayo sa mga tiwaling disposisyon ni satanas at sakim para sa mga komportableng pang-laman sa pamamagitan ng mga pagsubok at pagpipino, palaging isinasaalang-alang at pinaplano ang kapakanan ng ating sariling interes, malamang na tayo ay bubuo ng mga reklamo tungkol sa Diyos; lalaban tayo at tututulan Siya, o gagawa din ng mga bagay na paghihimagsik o paglaban sa Diyos. Kung gayon tayo ay isang katawa-tawa para kay Satanas at lubos tayong mawawalan ng patotoo. Ngunit kung magagawa nating tanggapin at nagsumite sa gawain ng Diyos sa pamamagitan ng mga paghihirap, at hanapin ang kalooban at mga kahilingan ng Diyos sa atin sa loob nito, kung maiiwan natin ang laman at isasagawa ang katotohanan, mas pipiliing magdusa sa laman at maging saksi para sa Diyos , kung maaari nating maranasan ang mga kapaligiran na ito na may pag-ibig sa Diyos at pagnanais na masiyahan Siya, kung gayon ay magagawa nating maintindihan ang higit pang mga katotohanan sa pamamagitan ng mga pagsubok na ito, ang ating masasamang disposisyon ay maaaring malinis ng Diyos, at maaari tayong maging mga tao na naaayon sa kalooban ng Diyos.
Hindi pa nagtatagal ilang mga kaguluhan ang dumating sa aking pamilya—ang aking asawa ay nawalan ng kanyang tagapag-suplay para sa aming negosyo, ang aking anak ay nahihirapan sa trabaho, at may mga palagiang problema sa negosyo. Talagang masama ang loob ko at nalulumbay at hindi ko na napigilan ang sarili ko na bumulong sa Diyos. Naramdaman ko na araw-araw akong naglalaan ng pagsusumikap para sa Diyos, lumalabas sa mga lansangan upang ibahagi ang ebanghelyo at naglalaan ng aking sarili, kaya bakit nangyayari ang mga bagay na ito sa aking pamilya? Paanong hindi prinotektahan ng Diyos ang aking pamilya? Sa tagal ng panahon na iyon, hindi ko gaanong ginugol ang pagbabasa ng Banal na Kasulatan at kahit na patuloy akong dumadalo sa mga pagtitipon at nagtatrabaho, ang aking puso ay palaging puno ng kapaitan at hindi ko alam kung ano ang kalooban ng Diyos sa akin sa kapaligirang iyon.
Pagkatapos, nanalangin ako sa Diyos sa paghahanap, at binasa ang mga salitang ito mula sa Kanya: “Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang pagalingin Ko sila. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gamitin Ko ang Aking mga kapangyarihang itaboy ang masasamang espiritu mula sa kanilang katawan, at napakaraming naniniwala sa Akin para lamang makatanggap sila ng kapayapaan at kagalakan mula sa Akin. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang hingan Ako ng mas maraming materyal na kayamanan. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gugulin ang buhay na ito sa kapayapaan at maging ligtas at matiwasay sa mundong darating. Napakaraming naniniwala sa Akin para maiwasang magdusa sa impiyerno at matanggap ang mga pagpapala ng langit. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang pansamantalang guminhawa, ngunit hindi naghahangad na magkamit ng anuman sa mundong darating. Nang ibuhos Ko ang Aking matinding galit sa tao at tanggalin ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Nang ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, naging galit ang kahihiyan ng tao. Nang hilingin ng tao na pagalingin Ko siya, ngunit hindi Ko siya pinakinggan at namuhi Ako sa kanya, lumayo sa Akin ang tao at sa halip ay naghangad ng panggagaway at pangkukulam. Nang alisin Ko ang lahat ng hiningi ng tao sa Akin, naglaho ang tao nang walang bakas. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang tao ay may pananampalataya sa Akin sapagkat Ako’y nagbibigay ng masyadong maraming biyaya, at masyadong maraming pakinabang” (“Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?”).
Hindi ko mapigilang umiyak habang binabasa ko ang mga salita ng Diyos—ako ay tinamaan at nasaktan, pati na rin ang napahiya. Nakita ko na ang aking pananaw sa pananampalataya lahat ay mali, at iyon ay para lamang humingi ng mga pagpapala at biyaya. Nang biniyayaan ako ng Diyos, masigasig akong lumabas at ibinahagi ang ebanghelyo at ginugol ko ang aking sarili at hindi ako natakot o nahirapan ni mapagod. Ngunit nang ang mga paghihirap ay dumating sa aking pamilya, nagsimula akong mamuhay sa kahinaan at pagka-negatibo, bumubuo ng mga reklamo tungkol sa Kanya at sinisisi Siya sa hindi pagprotekta sa aking pamilya. Naglagay ako ng pader laban sa Diyos sa aking puso. Kailangang gumawa ako ng paghahanap ng sarili, tinatanong ang sarili ko, “Ang aking pagsusumikap ay hindi para bayaran ang pag-ibig ng Diyos ngunit kapalit lamang ng mga pagpapala ng Diyos—hindi ba iyan ang pagsasagawa ng transaksyon sa Diyos? Paano ang ganoong uri ng pananampalataya—puno ng hindi wastong pagganyak at panloloko—makakapagkamit ng pagsang-ayon ng Diyos? Patuloy akong humihinga sa lubos na hininga ng Diyos, tinatamasa ang araw at ulan na nilikha Niya, at nabubuhay sa mga biyaya ng lupa na ginawa Niya, ngunit wala akong mga iniisip na pagbabayad sa Diyos sa kahit ano. Sa halip, gumawa ako ng patuloy na paghingi sa Diyos. Hindi ba ito ganap na kulang sa katwiran?” Noon ko lang nakita kung gaano kasuklam-suklam at kahamak-hamak ang ganoong uri ng pananampalataya sa Diyos—talagang hindi ako nakatayo sa posisyon ng isang nilikha sa pagsamba sa Diyos. Naunawaan ko rin na upang maging masunurin sa Diyos, kailangan ko munang tumayo sa posisyon ng isang nilalang na nilikha, at kahit na ano ang gawin ng Lumikha, kung ibigay man o inaalis Niya, kailangan kong sumunod at magsumite nang hindi nakikipagtalo sa kaso ko. Iyon lamang ang uri ng kadahilanan na dapat taglayin ng isang nilikha. Minsan naintindihan ko na naipagpasiya ko sa Diyos na anuman ang nangyari sa mga sitwasyon ng aking asawa o sa aking anak, handa akong magsumite sa mga orkestrasyon at pagsasaayos ng Diyos at hindi magrereklamo tungkol sa Diyos. Minsan napagtanto ko na ang lahat ng ito ay naramdaman kong mas malaya at unti-unting lumalabas sa negatibong estado ko. Hindi na ako nagambala o napuwersa ng mga isyung ito, ngunit mahinahon akong nakapagtatrabaho at ginugol ang aking sarili para sa Panginoon.
Ang karanasan na ito ay talagang ipinakita sa akin kung gaano kapani-paniwalang mga kapakinabangan ng mga pagsubok at pagpipino para sa ating paglago sa buhay. Kahit na naghihirap tayo ng konti sa pamamagitan ng mga ito, inaani natin ang napakahalagang mga kayamanan sa buhay, at lumalago ang ating pananampalataya at pag-ibig sa Diyos. Tiyak kong ang lahat ng mga kapatid na naghahangad na makakuha ng pag-apruba ng Diyos ay nauunawaan ngayon ang masidhing hangarin ng Diyos at hindi na nagkakaroon ng mga hindi pagkakaunawaan sa Kanya, at makakaya nilang humarap sa anumang mga paghihirap, hindi nag-aalala. Sa anumang pagsubok o hindi kanais-nais na mga bagay na kinakaharap natin sa hinaharap, nawa’y itahimik natin ang ating sarili sa harap ng Diyos at hanapin ang Kanyang kalooban at hanapin ang katotohanan. Sa ganitong paraan maaari nating maranasan ang mga pagpapala na dala sa atin ng Diyos sa pamamagitan ng mga pagsubok at pagpipino! Salamat sa Diyos!
Dahil sa abalang trabaho, hindi naging maayos ang aming mga debosyonal, at naging malayo rin ang ating mga relasyon sa Diyos. Ano ang dapat naming gawin? Ang Daily Bread Tagalog ay makakatulong sa inyo na maibalik ang inyong tamang relasyon sa Diyos at mapalapit sa Diyos. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Tala ng Editor: Naniniwala ako na ang lahat ay pamilyar sa talinghaga ng nawawalang tupa na nasa Bibliya. Ginamit ng Panginoong Jesus ang talinghaga ito upang malinaw na maihayag sa atin ang tungkol sa pag-ibig ng Diyos para sa sangkatauhan at hayaan tayong maramdaman kung gaano ka-tapat ang mithiin ng Diyos na mailigtas ang sangkatauhan. Ngunit mayroon bang nakaka-alam kung ano ang kalooban ng Diyos sa likod ng talinghagang ito? Sa isang pag-aaral ng Bibliya mayroong ilang mga kapatid ang sa wakas ay naka-unawa dito sa pamamagitan ng pakikipagbahagian—atin itong tignan ng magkasama.
Hawak ang Bibliya sa kanyang kamay, ang mangangaral na si Liu Qing ay nagsabi, “Mga kapatid, ating basahin ang talinghaga ng nawawalang tupa.” Lahat sila ay tumango at nagsimulang magbasa. “Ano ang akala ninyo? kung ang isang tao ay may isang daang tupa, at maligaw ang isa sa mga yaon, hindi baga iiwan niya ang siyam na pu’t siyam, at pasasa kabundukan, at hahanapin ang naligaw? At kung mangyaring masumpungan niya, ay katotohanang sinasabi Ko sa inyo, na magagalak ng higit dahil dito kay sa siyam na pu’t siyam na hindi nangaligaw. Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit, na ang isa sa maliliit na ito ay mapahamak” (Mateo 18:12–14).
Pagkaraang matapos ang lahat sa pagbabasa, si Liu Qing ay nagpatuloy. “Mga kapatid, ating nadarama mula sa talinghaga ng nawawalang tupa kung gaano kadakila ang tapat na mithiin ng Diyos na mailigtas ang sangkatauhan. Sa tuwing nakararanas tayo ng mga dagok at nalulugmok sa mga temtasyon, kapag ang ating pananalig ay humihina, maaari nating pasiglahin ang ating mga sarili sa pamamagitan ng talinghaga ito. At walang oras na nagbago ang kalooban ng Diyos na mailigtas tayo; Mahal tayo ng Diyos at dapat tayong sumunod ng walang pag-aalinlangan sa Panginoong Jesus.”
Ang lahat ay nagsabing “Amen!” nang may pagkakaisa.
Matapos ay nagsabi si Liu Qing, “Mangyaring malayang magbahagi ng anumang kaliwanagan o kaunawaan na inyong natamo mula sa talatang ito.”
Nang may kasamang kagalakan, si Kapatid Chen ay nagsabi, “Tayong lahat ay ang nawawalang tupa, at ang Panginoon ang nagdala sa atin sa Kanyang tahanan. Kung hindi, hindi natin maaaring tamasahin ang Kanyang pag-ibig. Tunay akong nagpapasalamat sa biyaya ng Panginoon!”
Matapos ay ibinahagi ni Wen Fang ang taos-pusong mga salita, “Pasasalamat sa Panginoon! Ang talinghaga ito ay laging tunay na mapagkukunan ng lakas at pag-asa para sa atin na sumusunod sa Panginoon, nagpapahintulot sa atin na tunay na maranasan ang pag-ibig at awa ng Panginoong Jesus sa atin. Ang aking pinsan ay pumunta sa aking bahay ilang araw na ang nakalipas at nang kami ay nagbabahagian sa paraan ng pakikisalamuha tungkol sa talinghagang ito, binigyan niya ako ng libro na naglalaman ng pagbabahagi sa talatang ito. Matapos basahin ito, Ako ay nagtamo ng panibagong kaunawaan sa kalooban ng Diyos sa likod ng talinghagang ito; Nararamdaman ko na talagang nakinabang ako mula dito. Dinala ko ang libro dito ngayon. Sama-sama nating tignan ito!”
Ang lahat ay masayang sumagot, “Maganda!”
Si Wen Fang ay nagbasa ng buong taimtim, “Ang paraan ng pagkakapahayag ng talinghagang ito ay gumagamit ng isang tayutay sa wika ng tao; ito ay isang bagay na nakapaloob sa saklaw ng kaalamang pantao. Kung ang Diyos ay nagsalita ng kaparehong bagay sa Kapanahunan ng Kautusan, maaaring madama ng mga tao na hindi ito talaga katugon ng kung sino ang Diyos, ngunit nang ipahayag ng Anak ng tao ang siping ito sa Kapanahunan ng Biyaya, ito ay nakaaaliw, malugod, at malapit sa mga tao. Nang ang Diyos ay maging tao, nang Siya ay nagpakita sa anyo ng isang tao, gumamit Siya ng isang angkop na angkop na talinghaga upang ipahayag ang tinig ng Kanyang puso sa sangkatauhan. Ang tinig na ito ay kumakatawan sa sariling tinig ng Diyos at ang gawain na gusto Niyang gawin sa kapanahunang iyon. Kinakatawan din nito ang isang saloobin na mayroon ang Diyos tungo sa mga tao sa Kapanahunan ng Biyaya. Kung titingnan mula sa pananaw ng saloobin ng Diyos tungo sa mga tao, inihambing Niya ang bawat isang tao sa isang tupa. Kung ang isang tupa ay mawala, gagawin Niya ang lahat nang makakaya upang mahanap ito. Kinakatawan nito ang isang prinsipyo ng gawain ng Diyos sa katawang-tao sa gitna ng sangkatauhan sa panahong ito. Ginamit ng Diyos ang talinghagang ito upang ipaliwanag ang Kanyang kapasyahan at saloobin sa gawaing iyon. Ito ang kabutihan ng pagkakatawang-tao ng Diyos: Maaari Niyang samantalahin ang kaalaman ng sangkatauhan at gamitin ang wika ng tao upang magsalita sa mga tao, upang ipahayag ang Kanyang kalooban. Ipinaliwanag Niya o ‘isinalin’ sa tao ang Kanyang malalim, maka-Diyos na wika na pinagsisikapang maintindihan ng mga tao sa wika ng tao, sa paraan ng isang tao. Nakatulong ito sa mga tao na maintindihan ang Kanyang kalooban at malaman kung ano ang gusto Niyang gawin. Maaari din Siyang makipag-usap sa mga tao mula sa pananaw ng isang tao, gamit ang wika ng tao, at makipagniig sa mga tao sa isang paraan na kanilang naintindihan. Maaari pa Siyang magsalita at gumawa gamit ang wika at kaalaman ng tao nang upang maaaring maramdaman ng mga tao ang kabaitan at pagiging malapit ng Diyos, upang maaaring makita nila ang Kanyang puso” (“Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III”).
Nang matapos niya ang pagbabasa, Ibinahagi ni Wen Fang ang pakikisalamuha na ito ng may saya sa kanyang mukha: “Sa unang beses na nabasa ko ito ay nagpapasabik sa akin. Natutunan ko na sa pamamagitan ng talinghaga ng nawawalang tupa, hindi lamang natin matatanto kung gaano ka-tunay ang pag-ibig ng Diyos at ang pagliligtas Niya sa atin at makita kung gaano kalaking responsibilidad ang Kanyang tangan para sa ating mga buhay, ngunit atin ding makikita ang isang kalamangan ng Diyos na naging laman upang gumawa. Kung Kanyang ginawa ang gawain na ito sa anyong espiritu, nagpakita sa tao sa pamamagitan ng kulog, mga ulap, at mga haligi ng apoy, mawawalan tayo ng daan upang makalapit sa Diyos, ni maaaring maunawaan ang Kanyang kalooban. Gayunpaman, nang ang Diyos ay nagkatawang tao bilang ang Anak ng tao upang gumawa sa gitna natin, ang Panginoong Jesus ay gumamit rin ng wika ng tao tulad ng mga bagay na madalas nating makita at makasalamuha sa ating buhay, mga bagay na madali nating maunawaan, upang makagawa ng mga talinghaga. Kabilang dito ang talinghaga ng manghahasik (Mateo 13:1–9), ang talinghaga ng pansirang damo (Mateo 13:24–30), ang talinghaga ng butil ng binhi ng mustasa (Mateo 13:31–32), at ang talinghaga ng isang lambat (Mateo 13:47–50). Maaari tayong magkamit ng mas mahusay na kaunawaan ng kalooban ng Diyos sa pamamagitan ng mga talinghagang ito, malaman kung ano ang hinihingi Niya sa atin, at dagdag pa ang kaunawaan kung Ano at ang mayroon Siya, at ang Kanyang disposisyon. Tulad nang kapag nababasa natin ang talinghaga ng nawawalang tupa, ating makikita ang kapasyahan at saloobin ng Diyos tungo sa pagliligtas sa sangkatauhan at Kanyang ililigtas ang isang nawawalang tupa sa ano mang paraan , at hindi magpapahinga hangga’t hindi Niya natatapos. Tayo rin ay nagkakamit ng tunay na kaunawaan ng pagka-maawain at mapagmahal na disposisyon ng Panginoong Jesus at nadarama natin kung gaano kabuti at nalalapitan ang Diyos—ang distansya sa pagitan natin at nang Diyos ay nagiging maliit. Kung hindi sa Diyos na naging laman at gumagamit ng wika ng tao upang mabuo itong mga talinghaga, upang makagawa ng mga halimbawang ito, ito sana’y magiging napakahirap para sa atin upang unawain ang kalooban ng Diyos, at ito’y isang bagay na hindi natin natanto.”
Masayang sinabi ni Liu Qing, “Ang pakikisalamuha ngayon ay nagtataglay ng ganoong kaliwanagan. Ang Diyos ay personal na naging laman at pumarito upang lumakad kasama natin upang gumawa at magsalita. Gumamit Siya ng pang-karaniwan, madaling intindihing wika upang gabayan tayo na maunawaan ang Kanyang kalooban at mga hinihingi upang magkaroon tayo ng landas ng pagsasanay. Ito ay nagpapakita kung gaano kahalaga para sa ating kaunawaan ng katotohanan at na ang Diyos na ito’y ang Diyos na nagkatawang-tao para gumawa at magsalita sa lupa!”
Sinabi ni Kapatid Wang, “Totoo ito. Alam lamang nating tamasahin ang pagpapala at biyaya ng Diyos, ngunit hindi natin iniisip ang kalooban ng Diyos na nasa likod ng Kanyang bawat salita at gawa, ngunit hindi natatanto na ang Diyos na naging laman at nagsalita sa atin gamit ang wika ng tao upang ating mas maunawaan ang katotohanan, na matubos ng Panginoon, at maunawaan ang mga disposisyon ng Diyos. Ang Diyos ay masigasig sa kanyang konsiderasyon para sa ating kaligtasan!”
Matapos si kapatid Zheng ay nagsabi, “ Tama si Kapatid Wang. Sa nakalipas ang tanging alam ko lamang ay na ang Diyos ay Diyos na nagmamahal sa atin, ngunit ang aking pang-unawa sa Kanyang pagmamahal ay talagang limitado. Ang alam ko lamang ay ang pagpako sa krus upang tubusin tayo, at ang pagbibigay ng mga pagpapala at biyaya sa atin ay ang kabuuan ng Kanyang pag-ibig. Ang pakikisalamuha ngayon ay nagbibigay sa akin ng mas malawak na ka-unawaan ng pag-ibig ng Diyos. Ang Diyos na naging laman at pumarito sa lupa, gumagawa at nagsasalita upang iligtas ang sangkatauhan, naghahayag ng katotohanan gamit ang wika ng tao upang ating maunawaan ang kalooban ng Diyos at ang mga hinihingi—ang lahat ng nandito at ng sarili Nito ay ang dakilang pag-ibig ng Diyos para sa atin, sangkatauhan! Tanging ang Diyos ang posibleng magtaglay ng ganitong uring pag-ibig. Nagpapasalamat ako sa Panginoon! Ang pakikisalamuha na ito ay naging kapaki-pakinabang para sa atin.”
Pagkatapos lang si Wen Fang, na buong sidhi na pinag-aaralan ang libro, itinaas ang kanyang ulo at sinabi sa lahat, “Ang Panginoong Jesus ay nagsabi, ‘Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit, na ang isa sa maliliit na ito ay mapahamak’ (Mateo 18:14). Ang kalooban ng Panginoon ay nasa likod din nito. Mayroong malinaw na pagbabahagi ukol dito sa librong ito. Atin itong tignan!”
Si Liu Qing ay nagmamadali sa pag sang-ayon: “Mahusay, hayaan ninyo akong basahin ito.”
Masayang iniabot ni Wen Fang ang libro kay Liu Qing, na nagbasa ng malakas: “Tingnan nating muli ang huling pangungusap sa siping ito: ‘Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit, na ang isa sa maliliit na ito ay mapahamak.’ Ito ba ay sariling mga salita ng Panginoong Jesus, o ang mga salita ng Kanyang Ama na nasa langit? Sa wari, para bang ang Panginoong Jesus ang nagsasalita, ngunit kinakatawan ng Kanyang kalooban ang kalooban ng Diyos Mismo, kaya nga sinabi Niyang: ‘Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit, na ang isa sa maliliit na ito ay mapahamak.’ Ang mga tao sa panahong ito ay kinilala lamang ang Ama na nasa langit bilang Diyos, at ang taong ito na kanilang nakita sa harap ng kanilang mga mata ay isinugo lamang Niya, at hindi Niya maaaring katawanin ang Ama na nasa langit. Yaon ang dahilan kung bakit kinailangan ng Panginoong Jesus na sabihin din iyon, upang maaaring maramdaman talaga nila ang kalooban ng Diyos sa sangkatauhan, at maramdaman ang pagiging totoo at katumpakan ng Kanyang sinabi. Bagamat ito ay isang simpleng bagay na sabihin, ito ay talagang mapagkalinga at ibinunyag nito ang pagpapakumbaba at pagiging tago ng Panginoong Jesus. Hindi alintana kung ang Diyos man ay naging tao o Siya ay gumagawa sa espirituwal na dako, kilala Niya ang puso ng tao nang pinakamahusay, at naiintindihan nang pinakamahusay kung ano ang kinakailangan ng mga tao, nalalaman Niya kung ano ang ikinababahala ng mga tao, at kung ano ang nakapagpapalito sa kanila, kaya idinagdag Niya ang isang linyang ito. Itinatampok ng linyang ito ang isang suliranin na nakatago sa sangkatauhan: Ang mga tao ay nag-aalinlangan sa sinabi ng Anak ng tao, na ang ibig sabihin, nang nagsasalita ang Panginoong Jesus idinagdag Niya ang: ‘Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit, na ang isa sa maliliit na ito ay mapahamak.’ Sa ganitong katuwiran lamang makapamumunga ang Kanyang mga salita, upang papaniwalain ang mga tao sa katumpakan ng mga ito at mapagbuti ang kanilang kredibilidad. Ipinakikita nito na nang ang Diyos ay maging karaniwang Anak ng tao, ang Diyos at ang sangkatauhan ay nagkaroon ng isang napakahirap na kaugnayan, at ang kalagayan ng Anak ng tao ay talagang nakakahiya. Ipinakikita rin nito kung gaano kahamak ang katayuan ng Panginoong Jesus sa gitna ng mga tao sa panahong iyon. Nang sinabi Niya ito, ito ay upang sabihin talaga sa mga tao: Makatitiyak kayo—hindi nito kinakatawan kung ano ang nasa sarili Kong puso, ngunit ang kalooban ng Diyos na nasa inyong mga puso. Para sa sangkatauhan, hindi ba ito kakatwang bagay? Bagamat ang Diyos na gumagawa sa katawang-tao ay maraming kalamangan na wala sa Kanya sa Kanyang persona, kinailangan Niyang tiisin ang kanilang mga alinlangan at pagtanggi gayundin ang kanilang kamanhiran at kamangmangan” (“Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III”).
Matapos itong basahin ni Liu Qing, Si Wen Fang ay nagbahagi ng pakikisalamuhang ito: “Ako ay naantig habang binabasa ang talatang ito. Ang mga salitang ito ay talagang tumutukoy sa tunay na estado ng mga tao sa panahong iyon: Naniniwala lamang sila sa Diyos na nasa langit, sa Diyos na kanilang ginuguni-guni bilang malabo sa loob ng kanilang mga puso, at sila ay lubhang walang tunay na pang-unawa o pananalig sa Diyos na nagkatawang-tao. Ito ay tulad ng sinabi ni Felipe sa Panginoong Jesus: ‘Panginoon, ipakita Mo sa amin ang Ama, at sukat na ito sa amin’ (Juan 14:8). Ang mga salita ni Felipe ay nagpapakita na hindi niya talaga itinuturing na Diyos ang Panginoong Jesus. Alam ng Panginoon na kahit pa ang tao ay sumusunod sa Kanya, hindi nila nauunawaan ang sangkap Ni Kristo, sa halip itinuturing Siya bilang isang pang-karaniwang tao. Kaya’t Kanyang sinundan ang talinghaga ng nawawalang tupa sa pagsasabing ‘Gayon din na hindi nga kalooban ng inyong Amang nasa langit.’ Ito ay upang maniwala tayo na ang mga salitang iyon ay nagmula sa ating Ama sa langit, kaya’t mas nararapat na tanggapin ang mga salita ng Panginoong Jesus, maniwala na ang pag-ibig ng Panginoon sa sangkatauhan ay tunay, at huwag pagdudahan ang Kanyang pangkaligtasan sa sangkatauhan. Tandaan nating lahat na ang Panginoong Jesus ay tumugon kay Felipe sa pamamagitan ng pagsasabi, ‘Hindi ka baga nananampalataya na ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa Akin? ang mga salitang Aking sinasabi sa inyo’y hindi ko sinasalita sa Aking sarili: kundi ang Ama na tumatahan sa Akin ay gumagawa ng Kaniyang mga gawa’ (Juan 14:10). Ating makikita mula rito na ang Panginoong Jesus ay ang Diyos Mismo—ang Kanyang mga gawa at mga salita ay ganap na pinamamahalaan ng Espiritu ng Diyos at kung ano ang ginawa niya ay sariling gawain ng Diyos. Gayunpaman, alam ng Panginoong Jesus na ang mga tao ay hindi nauunawaan ang Kanyang kakanyahan, kaya sa kapatawaran ng kawalang-pagkatao at kamangmangan ng sangkatauhan, hindi Niya tuwirang sinabi na Siya ay Diyos, ngunit sa halip tahimik na ginanap ang Kanyang gawain, na ipinahahayag ang kalooban ng Diyos upang mailigtas ang sangkatauhan mula sa pananaw ng Anak ng tao upang ang mga tao ay mas makapaniwala at sumunod sa Kanya, at sa gayon makapag-kamit ng kaligtasan. Makikita natin mula dito kung gaano napaka-mapagkumbaba at nakatago ang Panginoong Jesus, at kung gaano kataos-puso ang Kanyang hangaring iligtas ang sangkatauhan!”
Tumango si Brother Wang at sinabi, “Kaya alam ng Panginoong Jesus na wala tayong kaunawaan sa pagkakatawang-tao at hindi natin magagawang sumamba kay Kristo bilang Diyos, kaya’t sinabi Niya ito sa ganoong paraan upang maging mas madali nating tanggapin ang Kanyang mga salita. Naiintindihan ng lubos ng Panginoon ang ating mga pagkukulang!”
Sinabi ni Liu Qing ng may malaking kahulugan, “Tama iyon. Kahit na hindi natin napagtanto na ang Panginoong Jesus ay ang Diyos Mismo at hindi sumamba sa Kanya bilang Diyos, pinatawad Niya ang ating kamangmangan at ginamit ang Kanyang mga salita upang palakasin ang ating pananampalataya upang higit nating matanggap ang mga salita ng Panginoon. Mula sa mga salita ng Panginoon maaari rin tayong makapag-kamit ng kaunawaan sa kalooban ng Diyos upang mailigtas ang sangkatauhan. Ito ang kalamangan ng Diyos na personal na pumarito sa lupa upang magsalita!”
Sinabi ni Wen Fang, “Salamat sa Panginoon sa Kanyang kaliwanagan at patnubay! Ngayon nauunawaan natin na ang bawat salita na binigkas at ang bawat gawain na ginawa ng Diyos sa laman ay nagtataglay ng katotohanan na maaari nating saliksikin. Ang kalooban ng Diyos, Ang Kanyang hinihingi sa atin, at ang Kanyang pag-ibig para sa atin ay nakatago sa lahat ng mga ito. Ito ang dahilan kung bakit dapat nating mapanatili ang isang puso ng paggalang sa gawain at mga salita ng nagkatawang-taong Diyos. Kailangan nating hanapin at pagnilayan pa ang mga bagay na ito—ito lamang ang tanging paraan upang maiintindihan natin ang mas malalim na kahulugan sa mga salita ng Diyos.”
Tumango si Liu Qing at sinabi kay Wen Fang, na bahagyang nahihirapang pakawalan ang aklat sa kanyang mga kamay, “Pakiramdam ko ay talagang kapaki-pakinabang ang aklat na ito at maaaring gabayan tayo na makilala ang Diyos at maunawaan ang Kanyang kalooban. Ito ang kulang sa ating pananampalataya—nais kong basahin itong mabuti. Kapatid Wen, maaari mo bang tanungin ang iyong pinsan kung maaari akong makahiram ng kopya?”
Ang iba pang mga kapatid ay sumabay din, “Oo nga maaari ba rin kaming makakuha ng kopya?”
Masayang sinabi ni Wen Fang, “Oo naman maaari! Kamakailan lamang ay binabasa ko ng walang tigil ang librong ito. Nakita ko rin ang malinaw na pagbabahagi sa kalooban ng Diyos sa likod ng paggawa ng Panginoong Jesus sa araw ng Sabath, bakit tinanong ng Panginoong Jesus si Pedro ‘Iniibig mo baga Ako?’ ng maka-tatlong ulit, ang kahalagahan ng pagpapakita ni Jesus sa Kanyang mga disipulo matapos ang Kanyang muling pagkabuhay, pati na rin ang mga katotohanan patungkol sa pagkakatawang-tao ng Diyos at kung paano natutukoy ang kahahantungan at mga destinasyon ng tao. Marami akong naiintindihan na katotohanan sa pamamagitan ng pagbabasa nito at nakakuha ako ng ilang kaunawaan sa Panginoon. Mas binabasa ko ito ay lalong lumiliwanag ang aking puso. Sa loob ng mga nakaraang araw na ito ay napapag-isip-isip ako: Sino ang makapagpapaliwanag ng kalooban ng Panginoon sa likod ng bawat isa sa Kanyang mga salita at gawa? Sa palagay ko tanging ang Diyos Mismo ang makapagpaliwanag ng lahat ng ito nang malinaw. Pakiramdam ko ito ay ang mga salita ng Diyos, na ito ang tinig ng Diyos! Gayundin, ang Panginoong Jesus ay minsan nang prinopesiya: ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kaniyang sarili; kundi ang anomang bagay na Kaniyang marinig, ang mga ito ang Kaniyang sasalitain: at Kaniyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating’ (Juan 16:12–13). At sa talata 2 at 3 ng Pahayag, ito ay maraming beses na nakapropesiya na: ‘Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia.’ Ang mga propesiyang ito ay nagsasabi na ang Espiritu ng Katotohanan ay darating sa mga huling araw at magbibigkas ng mas marami pang mga salita upang gabayan tayo sa pagpasok sa lahat ng katotohanan. Nadarama ko na ito’y talagang posible na ang Panginoong Jesus ay nakabalik na; Nais kong ang aking pinsan ay magbahagi pa ng higit na pakikisalamuha sa akin. Oy, gusto nyo rin bang sumama?”
Tumingin si Liu Qing ng may biglaang pag-unawa at masayang sinabi, “Salamat sa Panginoon! Ngayon na inilagay mo sa ganoong paraan, sa palagay ko ay ito nga ay totoo. Sino ang maaaring maka-arok sa puso ng Panginoon? Tanging ang Diyos mismo ang nakakaalam ng mga kaisipan ng Panginoong Jesus sa likuran ng lahat ng ginawa niya at ang kalooban ng Panginoon para sa sangkatauhan, at ang Diyos Mismo ang makakapag-paliwanag ng malinaw! Katulad sa mga dalawang sipi na ating nabasa—ang pakikisalamuha sa kalooban ng Diyos sa likuran ng talinghaga ng Panginoon tungkol sa nawawalang tupa ay napakalinaw, na nagpapahintulot sa atin na makapag-kamit ng pag-unawa sa Panginoon. Hindi iyon magmumula sa isang karaniwan na tao. Pakiramdam ko ay malamang na ito ang mga salita ng Diyos! Kailangan nating kunin nang may pag-iingat ang mga ito. Wen Fang, paano kaya kung anyayahan mo ang iyong pinsan na pumunta sa simbahan upang marinig ng lahat ang kanyang pagbabahagi? Kung ang mga ito nga ay talagang mga salita ng Diyos, sa gayon ay masasalubong natin ang pagbabalik ng Panginoong Jesus.”
Si Kapatid Wang at Kapatid Zheng ay masayang nagsabi, “Oo, Kapatid na Wen Fang, itakda ito sa mas lalong madaling panahon.”
Paano nakilala ng Samaritanong babae ang Panginoong Jesus bilang ang dumating na Mesiyas? Ang Pagbasa Ngayong Araw ay pamumunuan ka na mahanap ang kasagutan sa tanong. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Sa pamamagitan ng pag-aaral sa Biblia, madaling makikita na paulit-ulit na ipinropesiya ng Panginoong Jesus na ang Kanyang pagbabalik ay magiging ang “pagdating ng Anak ng tao.” Halimbawa, “Sapagka’t gaya ng kidlat na kumikidlat sa silanganan, at nakikita hanggang sa kanluran; gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao” (Mateo 24:27). “Kaya nga kayo’y magsihanda naman; sapagka’t paririto ang Anak ng tao sa oras na hindi ninyo iniisip” (Mateo 24:44). “Sapagka’t gaya ng kidlat, na pagkislap buhat sa isang panig ng silong ng langit, ay nagliliwanag hanggang sa kabilang panig ng silong ng langit; gayon din naman ang Anak ng tao sa Kaniyang kaarawan. Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakuwil ng lahing ito” (Lucas 17:24–25). Kaya, ang pag-unawa kung ano nga ba talaga ang ibig sabihin ng Anak ng tao ay napakaimportante upang masalubong natin ang Panginoon. Gayunpaman, maraming tao ang hindi nakakaunawa sa ibig sabihin ng Anak ng tao. Kung gayon ano ang ibig sabihin nito? Tayo ay magfellowship at ating saliksikin ang isyung ito sa ibaba.
Tulad ng ipinahihiwatig ng pangalan, ang Anak ng tao ay tumutukoy sa isang taong ipinanganak ng tao at may normal na pagkatao. Kung Siya ay isang Espiritu, kung gayon ay hindi Siya maaaring tawaging Anak ng tao. Halimbawa, ang Diyos na si Jehova ay ang Espiritu, kaya hindi matatawag na Anak ng tao; ang mga anghel ay mga espiritung nilalang, at sa gayon ay hindi rin matatawag na Anak ng tao. Ang nagkatawang-taong Panginoong Jesus ay tinawag na Anak ng tao at Cristo sapagkat Siya ay ipinaglihi ng Banal na Espiritu at naging isang ordinaryo at normal na tao, na nakatira sa piling ng ibang mga tao. Mula sa panlabas, Siya ay tulad ng isang ordinaryo at normal na tao, ngunit Siya ang pagkakatawang-tao ng Espiritu ng Diyos, at ang Diyos sa diwa. Tulad ng sinasabi ng salita ng Diyos, “Ang ‘pagkakatawang-tao’ ay ang pagpapakita ng Diyos sa katawang-tao; gumagawa ang Diyos sa gitna ng nilikhang sangkatauhan sa larawan ng katawang-tao. Kaya para magkatawang-tao ang Diyos, kailangan muna Siyang magkaroon ng katawang-tao, katawang-taong may normal na pagkatao; ito ang pinakapangunahing kinakailangan. Sa katunayan, ang implikasyon ng pagkakatawang-tao ng Diyos ay na ang Diyos ay buhay at gumagawa sa katawang-tao, na ang Diyos sa Kanyang pinakadiwa ay nagkatawang-tao, naging isang tao.”
Tulad ng nakikita natin, ang Anak ng tao ay tumutukoy kay Cristo sa katawang-tao na nagtataglay ng normal na katauhan at pati rin ng ganap na pagka-Diyos. Halimbawa, ang Panginoong Jesus ay nagpapakita mula sa panlabas bilang isang ordinaryong, normal na tao. Namuhay Siya kasama ng mga tao sa praktikal na paraan; Siya ay kumain, binihisan ang Kanyang sarili, at namuhay bilang isang regular na tao. Mayroon Siyang mga gawain ng isang normal na tao at lumaki tulad ng sinuman. Mula sa panlabas, wala Siyang pinagkaiba sa sinuman. Gayunpaman, Siya ang katawang-tao na isinuot ng Espiritu ng Diyos, at ang nagkatawang-taong Diyos Mismo at si Cristo. Nagtataglay Siya ng isang banal na diwa—Siya ang sagisag ng katotohanan. Ang disposisyon ng Diyos, kung ano ang mayroon at ano ang Diyos, at ang pagkamakapangyarihan at karunungan ng Diyos ay pawang natanto sa loob ng katawang-taong iyon. Iyon ang dahilan kung bakit maaaring gawin ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan sa pamamagitan ng pagpapako sa krus, dalhin sa tao ang daan ng pagsisisi, at ipahayag ang katotohanan anumang oras at saanman alinsunod sa mga pangangailangan ng mga tao upang tustusan sila—ito ay lampas sa kakayahan ng sinumang tao.
Kaya, ang Anak ng tao ay nangangahulugang ang Espiritu ng Diyos ay nagsuot ng katawang-tao, iyon ay, ang pagtanto ng Espiritu ng Diyos sa isang katawang-tao na may normal na katauhan at normal na pag-iisip. Siya ay naging ordinaryo at normal na tao upang gumawa at magsalita sa mga tao. Ang nagkatawang-taong Anak ng tao ay kapwa nagtataglay ng normal na katauhan at ganap na pagka-Diyos. Kahit na lumilitaw Siyang napakakaraniwan at normal sa panlabas, kaya Niyang gawin ang gawain ng Diyos, at ipahayag ang katotohanan upang iligtas ang sangkatauhan. Ito ang nagkatawang-taong Anak ng tao, ang praktikal na Diyos Mismo.
Ang Anak ng Tao sa Mga Huling Araw ay Nagpakita
Ngayong nalaman natin kung ano talaga ang ibig sabihin ng Anak ng tao, kung gayon ay magiging madaling unawain ang ibig sabihin ng pagbabalik ng Panginoon bilang Anak ng tao na ilang ulit ipinropesiya sa Biblia. Nangangahulugang ang Diyos ay magkakatawang-tao pa rin sa mga huling araw upang gawin ang Kanyang gawain, at tulad ng Panginoong Jesus, darating Siya sa mundo sa imahe ng isang ordinaryo, normal na Anak ng tao upang iligtas ang sangkatauhan. Tulad ng sabi sa propesiya, “Sapagka’t gaya ng kidlat, na pagkislap buhat sa isang panig ng silong ng langit, ay nagliliwanag hanggang sa kabilang panig ng silong ng langit; gayon din naman ang Anak ng tao sa Kaniyang kaarawan. Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakuwil ng lahing ito” (Lucas 17:24–25).
Ngayon, ang mga propesiya ng pagdating ng Anak ng tao ay natupad na. Sa buong mundo, tanging Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang hayagang nagpapatotoo na ang Panginoong Jesus ay nagbalik na bilang nagkatawang-taong Makapangyarihang Diyos. Sa pundasyon ng gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus, nagpahayag ng mga katotohanan ang Makapangyarihang Diyos at ginagawa ang gawain ng paghatol na nagsisimula sa bahay ng Diyos; sinabi Niya sa atin ang lahat ng mga katotohanan na kailangan ng tiwaling sangkatauhan upang makamit ang pagdadalisay at kumpletong kaligtasan. Kasama sa mga katotohanang ito ang mga misteryo ng anim na libong taong plano ng pamamahala ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, ang misteryo ng pagkakatawang-tao ng Diyos, ang misteryo sa pangalan ng Diyos, kung paano inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan, paano ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, kung anong magiging kalalabasan at destinasyon ng bawat tao, kung gaano kaganda ang kaharian ni Cristo, at marami pang iba. Inihayag ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan ng katiwalian ng sangkatauhan na gawa ni Satanas, ang mala-satanas na kalikasan at diwa ng tao, at ang ugat ng paglaban ng tao sa Diyos. Ipinapakita Niya rin sa atin ang mga katotohanang dapat nating isagawa, tulad ng kung papaano maging isang matapat na tao, paano maglingkod nang naaayon sa kalooban ng Diyos, kung paano bumuo ng isang normal na relasyon sa Diyos, paano iwaksi ang ating makasalanang kalikasan at makamit ang buong kaligtasan, paano tunay na magsisi, paano matakot sa Diyos at layuan ang kasamaan, paano sundin at ibigin ang Diyos, atbp. Ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay tiyak na tinutupad ang propesiya ng Panginoong Jesus, “Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kaniyang sarili; kundi ang anomang bagay na Kaniyang marinig, ang mga ito ang Kaniyang sasalitain: at Kaniyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating” (Juan 16:12–13). “Ang nagtatakuwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga pananalita, ay mayroong isang hahatol sa kaniya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kaniya’y hahatol sa huling araw” (Juan 12:48). “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios” (1 Pedro 4:17).
Bukod sa Diyos Mismo, sino ang maaaring makapagsiwalat ng mga misteryo ng anim na libong taong plano ng pamamahala ng Diyos? Sino ang maaaring humatol at magbunyag sa ugat ng kasalanan ng tao? Sino ang maaaring magligtas sa atin mula sa kadena ng kasalanan at dalisayin tayo? Lubos na pinapatunayan ng gawain ng Makapangyarihang Diyos na ang Makapangyarihang Diyos ang nagkatawang-taong Anak ng tao sa mga huling araw, at si Cristo. Tanging sa pagtanggap sa mga katotohanang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos na maaari nating makamit ang buong kaligtasan at makapasok sa makalangit na kaharian.
Ang mabuting balita ng Panginoon: Matagal nang nagkatawang-tao ang Panginoon at palihim na bumaba. Upang masalubong ang Panginoon, dapat nating hanapin at suriin ang mga salita ng Panginoon sa mga huling araw. Sa gayon lamang maaari tayong magkaroon ng pagkakataong masalubong ang Panginoon. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
I Mapalad tayong makasalubong sa pagdating ng Diyos, naririnig natin ang Kanyang tinig. Mapalad tayong makasalubong sa pagdating ng Diyos, dumadalo tayo sa piging ng Cordero. Mapalad tayong makasalubong sa pagdating ng Diyos, kilala natin ang Makapangyarihang Diyos na nagkatawang-tao. Mapalad tayong makasalubong sa pagdating ng Diyos, nakikita natin mga gawa Niyang kahanga-hanga. Nauunawaan natin ang hiwaga ng buhay ng tao, mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang pinakamamahal. Kinakain at iniinom natin ang mga salita ng Diyos, at nabubuhay tayo sa Kanyang harapan, di na naghahanap kung saan-saan. Habang nararanasan natin paghatol ng Diyos, kahit tayo’y magdusa, tayo’y nalilinis. Nakakamit natin ang katotohanan at ang daan ng buhay na walang hanggan. Sa patuloy na pagmamahal sa Diyos, di tayo kailanman manghihinayang. II Pinagpala ang buhay na ito, tayo’y nagiging mga taong nagmamahal sa Diyos. Pinagpala ang buhay na ito, tayo’y pinupuri ng Diyos. Pinagpala ang buhay na ito, matutupad natin ating tungkulin at magpapatotoo sa Diyos. Pinagpala ang buhay na ito, pagpapatuloy sa katotohanan ang pinakamakabuluhan. Sino kaya ang mas pinagpala? Sino kaya ang mas mapalad? Ipinagkakaloob ng Diyos sa atin ang buhay at katotohanan, dapat tayong mabuhay para sa Diyos. Dapat tayong mabuhay para sa Diyos. Dapat tayong mabuhay para sa Diyos. Nakakamit natin ang katotohanan at magpapatotoo sa Diyos upang magantihan pag-ibig ng Diyos.
mula sa Sumunod sa Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin
Ang mabuting balita ng Panginoon: Matagal nang nagkatawang-tao ang Panginoon at palihim na bumaba. Upang masalubong ang Panginoon, dapat nating hanapin at suriin ang mga salita ng Panginoon sa mga huling araw. Sa gayon lamang maaari tayong magkaroon ng pagkakataong masalubong ang Panginoon. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Tagalog Christian Song | “Dinala na ng Cristo ng mga Huling Araw ang Panahon ng Kaharian” I Nang sa mundo ng tao dumating si Jesus, dinala N’ya panahon ng Biyaya, tinapos Panahon ng Kautusan. Muli Diyos naging tao sa mga huling araw. Dinala N’ya Panahon ng Kaharian, tinapos Panahon ng Biyaya. Gumawa sa gitna ng tao si Jesus para sangkatauha’y tubusin, inialay na handog sa sala ng tao ang Sarili. Pero masamang disposisyon ng tao’y nananatili. Lahat ng tumatangap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos aakayin sa Panahon ng Kaharian at tatanggap ng Kanyang gabay. II Para iligtas ang tao mula sa masamang impluwensya ni Satanas, hindi sapat maging handog sa sala si Jesus. Kailangang mas dakilang gawain ang gawin ng Diyos para maalis ang disposisyon ng tao na nabahiran ni Satanas. Gumawa sa gitna ng tao si Jesus para sangkatauha’y tubusin, inialay na handog sa sala ng tao ang Sarili. Pero masamang disposisyon ng tao’y nananatili. Lahat ng tumatangap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos aakayin sa Panahon ng Kaharian at tatanggap ng Kanyang gabay. III Matapos patawarin ang tao sa kanyang mga sala, bumalik ang Diyos sa katawang-tao para akayin ang tao sa isang bagong panahon, isang panahon ng pagkastigo’t paghatol, tao ay itinataas sa isang mas mataas na antas. Gumawa sa gitna ng tao si Jesus para sangkatauha’y tubusin, inialay na handog sa sala ng tao ang Sarili. Pero masamang disposisyon ng tao’y nananatili. Lahat ng tumatangap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos aakayin sa Panahon ng Kaharian at tatanggap ng Kanyang gabay. IV Lahat na nagpapasakop sa kapamahalaan N’ya aani ng mas mataas na katotohana’t mas malaking pagpapala. O mabubuhay sila sa liwanag! At matatamo daan, katotohana’t buhay! Gumawa sa gitna ng tao si Jesus para sangkatauha’y tubusin, inialay na handog sa sala ng tao ang Sarili. Pero masamang disposisyon ng tao’y nananatili. Lahat ng tumatangap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos aakayin sa Panahon ng Kaharian at tatanggap ng Kanyang gabay.
mula sa Sumunod sa Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin
Mabuting balita ng Panginoon ngayong araw: Ang misteryo ng pagbabalik ng Panginoon ay naihayag. Ang Panginoon ay kakatok sa ating mga pintuan sa pamamagitan ng paggawa ng mga pagbigkas sa Kanyang pagbabalik. Yaong nakikinig sa tinig ng Diyos at nagbukas ng pintuan upang batiin ang Diyos ay dadalo sa piging kasama Siya. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Kapayapaan sa inyo sa Panginoon! Ang pananalangin ay isang mahalagang paraan para sa ating mga Kristiyano upang magtatag ng isang normal na kaugnayan sa Diyos. Lalung-lalo na na sa umaga at sa gabi. Kaya ang matuto kung paano manalangin ay napakahalaga. Gayunpaman, maraming mga kapatid ang nalilito: Araw-araw, nananalangin kami kapwa sa umaga at sa gabi; nananalangin din kami bago kumain at pagkatapos kumain gayundin kapag mayroon kaming mga pagtitipon; bukod diyan, sa bawat pagkakataong kami ay nananalangin, marami kaming sinasabi sa Panginoon at nananalangin nang matagal. Gayunpaman, palagi naming nadarama na parang ang Diyos ay wala roon; para bang nakikipag-usap lamang kami sa aming mga sarili kapag nananalangin kami, at ang aming espiritu ay hindi nakadadama ng kapayapaan at kagalakan. Bakit hindi nakikinig ang Diyos sa aming mga panalangin? Paano kami dapat manalangin para matanggap namin ang papuri ng Diyos?
Ang totoo, mayroong ilang mga dahilan kung bakit tila hindi nakikinig ang Diyos sa ating mga panalangin. Ibabahagi ko sa lahat ang aking sariling pagkaunawa ukol dito.
Una, nananalangin ba tayo sa Diyos na may tapat na puso?
Sinabi ng Panginoong Jesus: “Na sasambahin ng mga tunay na mananamba ang Ama sa espiritu at sa katotohanan: sapagka’t hinahanap ng Ama ang gayon na maging mananamba sa kaniya” (Juan 4:23). Ipinakita sa atin ng mga salita ng Diyos kung paano tayo dapat manalangin upang sambahin ang Diyos alinsunod sa Kanyang mga layunin. Ang lubos na pinagtutuunan ng pansin ng Diyos ay ang kung mayroon tayong tapat na puso kapag tayo ay nasa harap Niya. Hangga’t mayroon tayong pusong gumagalang sa Diyos at mayroong isang puso na tapat kapag tayo ay nananalangin sa Diyos, ituturing ng Diyos na katanggap-tanggap ang ating mga panalangin. Gayunpaman, kapag tayo ay nananalangin sa Diyos, madalas nating hindi nagagawang maging payapa sa harap ng Diyos at hindi ginagamit ang isang tunay na puso upang manalangin sa Diyos. Ang ating mga labi ay gumagalaw ngunit iniisip ng ating puso ang tungkol sa ating pamilya o sa trabaho at puno ng balisang mga saloobin. Minsan, ang ating mga labi ay gumagalaw ngunit ang ating mga puso ay hindi gumagalaw. Wala tayong isang tapat na pag-uugali, at basta na lamang tayo nagpapatianod at pabalikbalik sa dati, basta na lamang ito ginagawa. Madalas pa tayong nagsasabi ng ilang mga salitang marangal, marangya at hungkag, mga salita na maganda lamang pakinggan, ilang mga salitang pinalabnaw upang dayain ang Diyos. Halimbawa, mahal natin ang ating mga magulang nang higit sa pagmamahal natin sa Panginoon o mahal natin ang ating karera nang higit sa pagmamahal natin sa Panginoon, gayunman kapag tayo ay nananalangin, sinasabi natin, “O Panginoon, iniibig kita! Nakahanda akong talikuran ang lahat at gumugol para sa iyo nang buong puso!” Kapag nakasasagupa ang ating mga pamilya ng hindi masayang mga pangyayari, ang ating mga puso ay nagiging negatibo at nagrereklamo tayo sa Panginoon. Gayunman, kapag tayo ay nananalangin, nagpapasalamat tayo sa Panginoon at nagsasabi ng mga salitang papuri sa Panginoon…. Kaya naman, sa mga pananalangin, kung ang isang tao ay hindi tapat at sumasabay lamang sa agos, ginagamit ang malaki at walang lamang mga salita, mga huwad na salita o kung nagpapanggap ang isang tao sa harap ng Diyos at sinasabi lamang ang mga salita na magandang pakinggan, dinadaya niya ang Diyos. Hindi makikinig ang Diyos sa mga panalangin na hindi tapat.
Ikalawa, nananalangin ba tayo sa Diyos na may pagkamaykatuwiran?
Kadalasan, kapag nananalangin tayo sa Diyos, basta na lang tayo humihiling ng mga bagay sa Diyos o mayroong tayo ng lahat ng mga uri ng maluluhong kahilingan para sa Diyos. Halimbawa: kung wala tayong trabaho, hinihiling natin sa Diyos na maglaan sa atin ng trabaho. Kung wala tayong anak, hinihiling natin sa Diyos na pagkalooban tayo ng anak. Kung may karamdaman tayo, hinihiling natin sa Diyos na lunasan ang ating karamdaman. Kung ang ating mga pamilya ay nagdadanas ng mga kahirapan, hinihiling natin sa Diyos na tulungan tayo. Ang mga negosyante ay nananalangin sa Diyos at hinihiling sa kanya na pagpalain sila upang kumita sila ng napakaraming salapi. Hinihiling ng mga mag-aaral sa Diyos na pagpalain sila ng talino at karunungan. Hinihiling ng matatanda sa Diyos na ingatan sila mula sa karamdaman at mga kalamidad upang magugol nila ang kanilang natitirang mga taon nang payapa. Sa buhay, anumang mga kahirapan at mga pagsubok ang ating masagupa, hindi natin kailanman nagagawang magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos. Palagi tayong umaasa na ililigtas tayo ng Diyos sa ating mga bagabag upang huwag na tayong magdusa. Palagi nating hinihiling sa Diyos na ingatan tayo upang tayo ay maging masaya at payapa. Ang ganitong uri ng panalangin ay hindi isang panalangin sa Diyos mula sa isa sa mga nilalang ng Diyos. Sa halip, kinasasangkutan nito ang paghiling sa Diyos para sa mga bagay at paghiling sa Kanya na gumawa ng mga bagay alinsunod sa ating sariling mga saloobin. Kapag ang mga tao ay naniniwala sa Diyos, umaasa sila na mapalugod ng Diyos ang lahat ng kanilang mga kahilingan at pagnanais. Ito ay pangunahin ng pagpasok sa isang pakikipagkalakalan sa Diyos at ang ganito ay wala ni kapirasong konsensya o pagkamaykatwiran. Ang ganitong uri ng mga tao ay walang tunay na pananampalataya at pag-ibig para sa Diyos ni tunay nilang sinsunod o iginagalang ang Diyos. Ginagamit nila sa halip ang Diyos upang matamo ang kanilang mga layunin. Katulad ito ng sinabi ng Diyos, “Ang bayang ito’y iginagalang ako ng kanilang mga labi; Datapuwa’t ang kanilang puso ay malayo sa akin” (Mateo 15:8). Kung gayon, ang Diyos ay hindi nakikinig sa mga panalangin na ginagawa ng mga tao na walang wastong mga layunin.
Ikatlo, taglay ba ng iglesia natin ang gawain ng Banal na Espiritu?
Muling balikan ang paunang yugto ng Kapanahunan ng Kautusan nang nilalaman ng templo ang gawain ng Banal na Espiritu. Kapag nagkakasala ang mga tao, tinatanggap nila ang pagdidisiplina ng Banal na Espiritu. Kapag nilabag ng mga pari na naglilingkod sa Diyos ang kautusan, isang apoy ang bumababa mula sa langit at susunugin sila hanggang sa mamatay. Takut na takot ang mga tao at mayroon silang mga puso na gumagalang sa Diyos. Gayunpaman, sa huling yugto ng Kapanahunan ng Kautusan nang si Jesus ay nagpakita at gumawa, hindi napanatili ng mga Hudyo ang kautusan, ginamit ang templo bilang isang lugar ng palitan ng salapi at bentahan ng mga baka. Ang templo ay ginawa nilang isang lungga ng mga magnanakaw. Hindi na nito nilalaman ang pagdidisiplina ng Banal na Espiritu. Dahil iniwan na ng Banal na Espiritu ang templo upang ipagsanggalang ang gawain ni Jesus, ang mga taong namalagi sa templo na tumangging tanggapin ang pagliligtas ni Jesus ay inalis ng gawain ng Diyos, nahulog sa kadiliman. Bagamat nanalangin sila sa pangalan ni Jehovah, hindi nakinig ang Diyos. Lalo pang, hindi nila natamo ang gawain ng Banal na Espiritu.
Suriin natin ang ating iglesia sa kasalukuyan. Ang mga sermon ng mga pastor at ng matatanda ay mababaw. Walang bagong liwanag. Hindi tinatanggap ng mga kapatid ang panustos sa buhay, ang kanilang mga espiritu ay lalong naging lanta at madilim at hindi nadarama ang presensya ng Banal na Espiritu. Sisimulan pa nilang magnasa para sa laman at sa mga kasiyahan sa buhay gayundin ang maghangad ng katayuan at kapangyarihan. Ang mga pagtatalo ay babangon sa pagitan ng kapwa manggagawa. Madalas silang mapagtatagumpayan ng kanilang mga pagsalangsang at hindi nila madadama na mayroon silang utang na loob sa Diyos. Hindi sila sumusunod sa mga salita ng Panginoon, ni pinamamalagi nila ang Kanyang mga utos. Ganap nilang nilabag ang kalooban ng Diyos, naging mga tao na tumututol sa Diyos …. Ano ang pagkakaiba sa pagitan ng iglesiang ito at ng templo na umiral sa dakong huli ng Kapanahunan ng Kautusan? Ganap nitong tinutupad ang hula sa Biblia, “At akin namang pinigil ang ulan sa inyo, nang tatlong buwan na lamang at pagaani na: at aking pinaulan sa isang bayan, at hindi ko pinaulan sa kabilang bayan: isang bahagi ay inulanan, at ang bahagi na hindi inulanan ay natuyo. Sa gayo’y dalawa o tatlong bayan ay nagsigala sa ibang bayan upang magsiinom ng tubig, ngunit hindi nangapawi ang uhaw: gayon ma’y hindi kayo nanganumbalik sa akin, sabi ni Jehova” (Amos 4:7–8). Ang totoo, iniwan ng Diyos ang iglesia ng Kapanahunan ng Biyaya. Maraming mga kapatid ang malinaw na nakadadama na hindi na taglay ng iglesia ang gawain ng Banal na Espiritu at ikinubli na ng Diyos ang Kanyang mukha sa atin. Kaya paanong naging posible na ang ating mga espiritu ay hindi pa nalanta? Paano makikinig ang Diyos sa ating mga panalangin?
Ang tatlong mga pangyayari na binaggit sa itaas ay ang pangunahing mga dahilan kung bakit hindi nakikinig ang Panginoon sa ating mga panalangin. Ang tangi nating magagawa ay ang lumapit sa harap ng Panginoon, hangarin ang Kanyang mga layunin at bulayin ang mga usaping ito. Dapat din nating hangarin kung paano manalangin sa Panginoon upang Siya ay makinig. Ito ay isang katotohanan na dapat nating pasukin kaagad. Ngayon, ibabahagi ko sa lahat ang tatlong mga pamamaraan ng pagpapatupad upang malaman ninyo kung paano manalangin alinsunod sa mga layunin ng Diyos. Hangga’t naisasakatuparan natin ang mga ito at naisasagawa araw-araw gamit ang ating puso, naniniwala ako na ang Panginoon ay makikinig sa ating mga panalangin.
Una, dapat tayong manalangin sa espiritu, manalangin nang taimtim at magsabi ng tunay na mga bagay na galing sa ating mga puso.
Nalalaman nating lahat na ang Diyos ay tapat. Sa Diyos, walang pagtataksil, walang pagkukunwari at walang mga kasinungalingan. Ang Diyos ay tapat sa bawat isa sa atin. Umaasa rin ang Diyos na taimtim at tapat tayong mananalangin sa Kanya. Kagaya lamang ito ng sinabi Jesus: “Datapuwa’t ang magiging pananalita ninyo’y, Oo, oo; Hindi, hindi; sapagka’t ang humigit pa rito ay buhat sa masama” (Mateo 5:37). Kung gayon, Kapag tayo ay nananalangin, dapat tayong magsabi ng totoo sa Diyos. Kung tayo ay mahina, dapat nating sabihin na tayo ay mahina. Anumang mga saloobin, mga ideya, kapighatian, mga kahirapan, o mga bagay na ating ginawa na hindi alinsunod sa mga layunin ng Diyos, dapat nating buksang ganap ang ating mga puso at sabihin sa Diyos ang tungkol sa mga ito. Mayroong ilang mga salita at ilang mga bagay na nakahihiyang aminin sa ibang tao. Gayunpaman, hindi natin maitatago ang mga bagay na ito sa Diyos. Dapat nating buksan ang ating mga puso sa Diyos at sabihin sa Diyos nang tapat ang tungkol sa mga ito. Kapag nakikita ng Diyos na ang ating puso ay nakabukas nang husto sa Kanya at na wala tayong ikinukubling anumang bagay sa kanya at bukod diyan, nagsasabi tayo ng mga bagay na galing mismo sa ating mga puso at na tayo ay lubos nagsasalita nang tapat sa ating Diyos, gagabayan tayo ng Diyos na maunawaan ang kanyang mga layunin sa lahat ng aspeto ng katotohanan. Magbibigay ito sa atin ng isang landas na tatahakin.
Bukod diyan, kapag tayo ay nananalangin, dapat nating payapain ang ating mga sarili sa harap ng Diyos. Dapat tayong manalangin sa Diyos gamit ang pusong tiwasay. Hindi tayo dapat mag-alinlangan o magkaroon ng mga salitang walang puso. Kapag nakikipag-usap tayo sa ating mga magulang, nagagawa nating igalang sila. Ang ating asal tungo sa kanila ay tapat. Hindi ba dahil sa sila ay nakakatandaat nagpalaki sa atin? Nilalang tayo ng Diyos, ipinagkaloob ang buhay sa atin, inilaan sa atin ang lahat ng ating kailangan upang mabuhay at ipinagkaloob Niya ang katotohanan sa atin. Hindi ba dapat lalong mas mahalaga kung gayon na manalangin tayo sa Diyos gamit ang isang pusong gumagalang? Maging anuman ang ating idinadalangin sa Diyos, dapat magkaroon ng isang pusong nakatalaga at hangarin ang mga layunin ng Diyos at sabihin sa Kanya nang tapatan ang tungkol sa ating sariling mga saloobin, mga kahirapan at dapat tayong matiyagang maghintay para sa oras ng Diyos. Sa paraan lamang na ito natin matatamo ang pagliliwanag at paggabay ng Diyos, at mauunawaan ang Kanyang mga layunin. Sa gayon ang ating mga kahirapan ay malulutas sa lalong madaling panahon.
Ikalawa, dapat tayong tumayo sa lugar ng isang nilalang at huwag magkaroon ng mga kahilingan para sa Diyos; dapat tayong manalangin gamit ang isang puso na nagpapasakop sa Diyos.
Kapag tayo ay nananalangin, dapat na maging malinaw sa atin na tayo ay mga nilalang at ang Diyos ay ang ating Maylalang. Hawak ng Diyos ang lahat ng mga bagay at mga pangyayari sa Kanyang mga kamay. Ang lahat sa atin ay kontrolado ng Diyos. Anuman ang ating masagupa sa araw-araw, maging ito man ay isang malaking bagay o isang maliit na bagay, ang lahat ng ito ay dahil sa mga pagsasaayos ng Diyos. Kapag tayo ay nananalangin sa Diyos, dapat tayong manindigan sa ating kalagayan bilang mga nilalang, at hangarin ang kalooban ng Diyos gamit ang isang nakatalagang puso at mapagpasakop na pag-uugali sa harap ng Diyos. Hindi tayo dapat magkaroon ng anumang mga kahilingan para sa Diyos. Halimbawa, kapag nakasasagupa tayo ng mga kahirapan at hindi natin alam kung ano ang gagawin, nananalangin tayo kagaya nito: “O Diyos! Hindi ko nauunawaan ang katotohanan tungkol sa bagay na ito. Hindi ko alam kung paano ko dapat gawin ang mga bagay alinsunod sa Iyong mga layunin. Gayunpaman, nakahanda akong maghangad sa Iyong mga salita at gagawin ang mga bagay alinsunod sa Iyong mga kahilingan at upang mapalugod ang Iyong mga layunin. Pakiusap liwanagan at gabayan ako. Amen!” Kapag mayroong lugar ang Diyos sa ating mga puso at makatatayo tayo sa lugar ng isang nilalang at nananalangin, nagpapatirapa, sumasamba sa ating Maylalang, at kapag nasusunod natin ang Kanyang gawain at isinasakatuparan ang Kanyang mga salita, saka lamang tayo makapagtatayo ng isang normal na kaugnayan sa Diyos at matatamo ang gawain ng Banal na Espiritu. Alam nating lahat na si Job ay isang taong takot sa Diyos at nilayuan ang kasamaan. Nang mawala niya ang lahat ng kanyang mga alagang hayop, mga anak, napuno ng mga sugat mula ulo hanggang paa at nagdaranas ng matinding kapighatian, naniwala siya na ang Diyos ang namamahala sa lahat ng bagay at na kung walang pahintulot ng Diyos, ang mga bagay na ito ay hindi sasapit sa kanya. Dagdag pa rito, nalalaman din niya na ang lahat ng mayroon siya kabilang ang kanyang buhay ay ibinigay sa kanya ng Diyos. Anumang oras bawiin ng Diyos, ito ay likas at wasto. Kung gayon, hindi siya nagreklamo sa Diyos ni nagkaroon siya ng mga kahilingan para sa Diyos. Bilang resulta, siya ay yumukod at sumamba at gamit ang isang pusong nagpapasakop siya ay nanalangin sa Diyos. Sinabi niya ang mga salitang ito: “Ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang nagalis; purihin ang pangalan ng Panginoon” (Job 1:21). “Tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama?” (Job 2:10). Si Job ay nanindigan at sumaksi para sa Diyos. Ang kanyang diwa at ang kanyang pagpapasakop sa Diyos ay nagtamo ng papuri ng Diyos. Kung nagagawa rin nating tawagin ang Diyos sa paraang ginawa ni Job, kung mayroon tayong isang dako para sa Diyos sa ating mga puso at kung nagagawa nating manalangin sa Diyos gamit ang isang pusong nagpapasakop sa Diyos maging anumang pagsubok ang nasasagupa natin, gagabayan at liliwanagan tayo ng Diyos upang maunawaan natin ang katotohanan. Ang ating mga espiritu ay lalong mas magiging matalas at ang ating mga saloobin ay lalong mas magiging malinaw. Kapag inihahayag natin ang ilang kasamaan o taglay ang ilang masasamang sitwasyon, mas magiging madali pa sa atin na maging mulat tungkol dito at lutasin ito sa oras. Kung gayon, ang ating kaugnayan sa Diyos ay lalong magiging mas malapit at ang ating buhay ay uunlad nang mabilis na mabilis.
Ikatlo, kung hindi taglay ng ating iglesia ang gawain ng Banal na Espiritu, dapat tayong magkaroon ng mga panalangin ng paghahangad.
Alam nating lahat, sa dakong huli ng Kapanahunan ng Kautusan, ang tao ay lalo pang mas pinasama ni Satanas. Ang tao ay nabuhay sa gitna ng kasalanan at hinarap niya ang panganib ng pagiging hinatulan ng kautusan at papatayin. Pagkatapos, ang Diyos, sa ilalim ng pangalan ni Jesus, tinapos ang Kapanahunan ng Kautusan, sinimulan ang Kapanahunan ng Biyaya at ginawa ang gawaing pagtubos sa sangkatauhan. Mula noon, ganap na nawala ng Judaismo ang maluwalhating presensya ng Diyos. Para sa lahat ng mga hindi tumanggap sa pangalan at gawain ng Panginoong Jesus, maging anumang mga pangyayari ang kanilang nasagupa at kahit paano man sila nanalangin at nakiusap sa Diyos na si Jehovah, hindi sa kanila makikinig ang Diyos at hindi nila matatamo ang gawain ng Banal na Espiritu. Gayunpaman, tatamasahin ng lahat ng mga tumanggap sa bagong gawain ni Jesus at nananalangin sa pangalan ni Jesus ang panustos ng bukal ng tubig ng buhay ng Diyos. Kapag sila ay tumawag sa Panginoon makikita nila ang mga gawa ng Diyos at tataglayin nila ang pakikisama ng gawain ng Banal na Espiritu.
Sa kasalukuyan, paano man tayo manalangin sa pangalan ng Panginoon, hindi natin nadarama ang gawain ng Banal na Espiritu, at hindi natin mararamdaman ang Kanyang presensya. Hindi tayo makapagtatamo ng panustos para sa ating mga buhay at magkakasala tayo ngunit hindi tumatanggap ng pagdidisiplina. Lubos na posible na ang gawain ng Banal na Espiritu ay muling lumihis. Sinasabi ng Biblia, “At kung ang sinomang tao’y nakikinig sa aking mga pananalita, at hindi ingatan, ay hindi ko siya hinahatulan: sapagka’t hindi ako naparito upang humatol sa sanglibutan, kundi upang iligtas ang sanglibutan. Ang nagtatakuwil sa akin, at hindi tumatanggap sa aking mga pananalita, ay mayroong isang hahatol sa kaniya: ang salitang aking sinalita, ay siyang sa kaniya’y hahatol sa huling araw” (Juan 12:47–48). “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios” (1 Pedro 4:17). Makikita natin mula sa mga talatang ito na, sa mga huling araw, ang Diyos ay muling babalik upang gawin ang yugto ng gawaing paghatol. Ang Diyos ay tapat. Ang Kanyang sinasabi ay mangyayari, magkakatotoo. Para sa atin naman, dapat tayong maghangad at manalangin, hilingin sa Diyos na gabayan tayo sa bukal ng buhay upang matamo natin ang pagdidilig at panustos at sundin ang mga yapak ng ating Panginoon. Naniniwala ako na hangga’t mayroon tayong puso na nauuhaw at naghahangad, matatamo natin ang paggabay ng Diyos. Ito ay dahil sa nangako ang Diyos sa atin, “Magsihingi kayo, at kayo’y bibigyan; magsihanap kayo, at kayo’y mangakasusumpong; magsituktok kayo, at kayo’y bubuksan” (Mateo 7:7).
Magpapasalamat sa Panginoon sa Kanyang paggabay. Umaasa ako na ang nilalaman ng ibinahagi sa araw na ito tungkol sa kung paano manalangin ay pakikinabangan ng lahat. Ang panalangin ay isang mahalagang hakbang sa pagtatatag ng isang normal na kaugnayan sa Diyos. Isa din itong mahalagang landas kung saan ay matatamo natin ang gawain ng Banal na Espiritu. Kapag nauunawaan natin kung paanong manalangin upang tamuhin ang pagtugon ng Panginoon at magkaroon ng isang landas na susundin at kapag isinasagawa natin ito nang madalas, saka lamang makikinig ang Diyos sa ating mga panalangin. Nawa ang ating mga panalangin sa kalaunan ay maging alinsunod sa mga layunin ng Diyos.
Naranasan mo na ba ang gayong mga problema: Hindi sinasagot ng Diyos ang iyong mga dasal at hindi mo alam kung paano manalangin nang naaayon sa kalooban ng Diyos? Huwag kang mag-alala! Makinig sa mga sumusunod na mga Christian praise and worship tagalog prayer songs at makikita mo ang paraan upang ang iyong mga panalangin ay madinig ng Diyos. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Ang mga sakuna tulad ng mga lindol, mga taggutom at mga salot ay naging mas madalas sa mga nakaraang taon. Ang mga propesiya sa Bibliya hinggil sa pagparito ng Panginoon ay talagang natutupad na ngayon, at maraming mga kapatid na tapat na naghihintay sa pagpapakita ng Panginoon ay nakaramdam na Siya ay malamang na nakabalik na. Bakit hindi pa natin siya nababati? Nasaan na Siya? Paano natin hahanapin ang Kanyang pagpapakita? Sa paksang ito, iniisip ng ilang mga tao na hindi pa bumalik ang Panginoon, at naniniwala silang hindi nila kailangang lumabas upang hanapin Siya, sapagkat sinabi ito sa Bibliya, “At kung magkagayo’y lilitaw ang tanda ng Anak ng tao sa langit: at kung magkagayo’y magsisitaghoy ang lahat ng mga angkan sa lupa, at mangakikita nila ang Anak ng tao na napaparitong sumasa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian” (Mateo 24:30). Naniniwala sila na kapag bumalik ang Panginoon, darating Siya sa ibabaw ng isang ulap na may dakilang kapangyarihan at lakas, at dahil hindi pa nakikita ang mga kababalaghang ito, nagpapatunay ito na hindi pa bumabalik ang Panginoon.
Mayroon na ngayong dalawang mag-kakaibang pananaw sa paksang ito, kaya talaga bang bumalik na ang Panginoon o hindi? Paano magpapakita ang Panginoon sa tao kapag Siya ay bumalik? Maaari bang ang paghihintay sa Panginoon na bumaba sa ibabaw ng isang ulap ay garantiya na makikita natin ang Diyos at mababati Siya? I-fellowship natin ng sama-sama ang mga katanungang ito.
Masasaksihan Ba Natin ang Pagpapakita ng Diyos sa Pamamagitan ng Paghihintay sa Panginoon na Dumating sa Ulap?
“Kayong mga lalaking taga Galilea, bakit kayo’y nangakatayong tumitingin sa langit? itong si Jesus, na tinanggap sa langit mula sa inyo, ay paparitong gaya rin ng inyong nakitang pagparoon niya sa langit” (Mga Gawa 1:11). Batay sa talatang ito ng Banal na Kasulatan, maraming mga kapatid ang naniniwala na, nang muling nabuhay ang Panginoon, umakyat Siya sa langit sa isang puting ulap, at na kapag Siya ay bumalik ay ganoon din ang gagawin Niya gaya ng Kanyang muling nabuhay na espirituwal na katawan na nakasakay sa isang puti ulap. Naniniwala sila na, hangga’t hindi nila nakikita ang kababalaghan na ang Panginoon ay bumababa sa ibabaw ng isang ulap, kung gayon ito ay nagpapakita na ang Panginoon ay hindi pa dumarating. Ngunit nakatitiyak ba tayo na ang pag-unawa na ito ay ganap na umaayon sa kalooban ng Diyos? Sabi ng Bibliya, “Sapagka’t ang aking mga pagiisip ay hindi ninyo mga pagiisip, o ang inyo mang mga lakad ay aking mga lakad, sabi ni Jehova. Sapagka’t kung paanong ang langit ay lalong mataas kay sa lupa, gayon ang aking mga lakad ay lalong mataas kay sa inyong mga lakad, at ang aking mga pagiisip kay sa inyong mga pagiisip” (Isaias 55:8–9). Ang karunungan ng Diyos ay umaabot nang mas mataas kaysa sa kalangitan, kaya paano tayong mga nilikhang sangkatauhan na maunawaan ang gawain ng Diyos? Kung paano magpapakita ang Panginoon at gagawa sa mga huling araw ay isang bagay na hindi natin matutukoy na mga tao. Halimbawa, sa simula ay ipinropesiya ng Bibliya ang pagdating ng Mesiyas, ngunit pagkatapos ay dumating ang Panginoong Jesus—ito ba ay isang bagay na maiisip nating mga tao? Sapagkat ang mga Fariseo sa panahong iyon ay labis na mapagmataas at mayabang, at dahil sila ay kumapit sa kanilang sariling mga paniwala at haka-haka, sinuway nila ang Diyos. Kahit gaano ka-awtoridad o ka-makapangyarihan ang mga salita at gawain ng Panginoong Jesus, nagpatuloy pa rin sila sa kanilang sariling mga paniwala at haka-haka upang limitahan ang gawain ng Diyos. Naniniwala sila na ang Mesiyas ay gumagamit ng kapangyarihang pampulitika, na tiyak na ipapanganak Siya sa isang palasyo, at na Siya ay magiging kahanga-hanga sa Kanyang hitsura. Nang makita nila ang Panginoong Jesus, samakatuwid, at nakita na Siya ay isang ordinaryong Judio lamang, na hindi Siya pinangalanan na Mesiyas at hindi ipinanganak sa isang palasyo, tumanggi silang tanggapin ang gawain ng Panginoon, at umabot pa hanggang sa nakipagsabwatan sa mga awtoridad ng Roma upang ipako ang Panginoong Jesus sa krus, at sa gayon ay pinarusahan sila ng Diyos. Kahit gaano kinondena o nilabanan ng mga Fariseo ang Panginoon, gayunpaman, ang pagpapakita at gawain ng Panginoon ay mga katotohanan, at nakumpleto Niya ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan. Samakatuwid, kung ang Diyos ay nagpakita at gumagawa ay hindi matutukoy batay sa kung kinikilala ito ng mga tao o hindi, kundi sa mga katotohanan ng gawain ng Diyos. Ang mga sakuna ay madalas na nangyayari, ang estado ng Israel ay muling bumangon, at apat na mga bloodmoon ang nakita—lahat ng mga bagay na ito ay ang katuparan ng mga propesiya ng pagdating ng Panginoon. Kung ang Panginoon ay nakabalik na at gayunpaman ay naghihintay pa rin tayo sa pagbaba Niya sa ulap, hindi ba tayo mas nanganganib dahil sa pag-ulit ng parehong pagkakamali ng mga Pariseo nang nilabanan nila ang Panginoong Jesus? Tulad ng sabi ng mga salita ng Diyos: “Tatanungin Ko kayong muli: Hindi ba napakadali ninyong magawa ang mga pagkakamali ng mga sinaunang Fariseo, yamang wala kayong kahit katiting na pagkaunawa kay Jesus? Kaya mo bang makilala ang daan ng katotohanan? Talaga bang magagarantiyahan mo na hindi mo kakalabanin si Cristo? Kaya mo bang sumunod sa gawain ng Banal na Espiritu? Kung hindi mo alam kung kakalabanin mo si Cristo, sinasabi Ko na nasa bingit na ng kamatayan ang buhay mo. Yaong lahat na hindi nakakilala sa Mesiyas ay kayang kalabanin si Jesus, tanggihan si Jesus, siraan Siya ng puri. Ang mga taong hindi nakakaunawa kay Jesus ay kayang lahat na itatwa Siya, at laitin Siya. Bukod pa riyan, kaya nilang ituring na panlilinlang ni Satanas ang pagbalik ni Jesus, at maraming tao ang huhusga kay Jesus na nagbalik sa katawang-tao. Hindi ba kayo natatakot sa lahat ng ito?”
Sa katunayan, tungkol sa kung paano eksaktong darating ang Panginoon sa mga huling araw, bukod sa mga propesiya sa Bibliya tungkol sa Panginoon na bumababa sa isang ulap, mayroong iba pang mga propesiya na nagsasabi tungkol sa pagdating ng Panginoon sa lihim: “Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalake! Magsilabas kayo upang salubungin siya” (Mateo 25:6). “Kaya’t kung hindi ka magpupuyat ay paririyan akong gaya ng magnanakaw, at hindi mo malalaman kung anong panahon paririyan ako sa iyo” (Pahayag 3:3). “Narito ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo ko” (Pahayag 3:20). Ang mga salita sa mga talatang ito ng Banal na Kasulatan, “Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw” at “ay paririyan akong gaya ng magnanakaw” ipinapakita na kapag ang Panginoon ay bumalik Siya ay darating na tahimik, na Siya ay bababa sa lihim sa sangkatauhan, at kakatok sa ating mga pintuan ng Kanyang mga salita. Kung ang Panginoon ay magpakita sa atin sa mga huling araw sa pamamagitan ng pagbaba sa isang ulap, paano matutupad ang mga propesiya na ito? Kung ang Panginoon ay dumating sa isang ulap, kakailanganin pa ba Niyang kumatok sa ating mga pintuan? Kung ang Panginoon ay nagpakita sa lahat ng naniniwala sa Kanya sa pamamagitan ng pagdating sa isang ulap, kung gayon walang sinumang mangangahas na labanan Siya, at lahat ay luluhod sa Kanyang paanan. Kung nangyari iyon, paano magaganap ang mga propesiya sa Bibliya tungkol sa gawain ng Panginoon na paghiwalayin ang trigo sa mga pangsirang damo, mga tupa mula sa mga kambing, at ang mga matalinong dalaga sa mga mangmang na dalaga kapag Siya ay bumalik? Kaya’t hindi tayo maaaring kumuha ng ilan lamang na mga talata ng propesiya at gamitin ito upang matukoy na ang Panginoon ay magpapakita sa atin sa pamamagitan ng pagbaba sa isang puting ulap kapag Siya ay bumalik, dahil sa paggawa nito ay malamang na hindi natin maiintindihan ang kalooban ng Diyos.
Nasaan ang Diyos? Paano Natin Hahanapin ang Pagpapakita ng Diyos?
Sa pagbabase ng ating talakayan sa mga propesiyang Biblikal, natalakay natin ang tungkol sa kung paano babalik ang Panginoon sa isa pang paraan, ang pagbalik nang lihim. Kaya, paano natin hahanapin ang pagpapakita ng Diyos? Sinabi ng Panginoong Jesus, “Dinirinig ng aking mga tupa ang aking tinig, at sila’y aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa akin” (Juan 10:27). At sa Pahayag, ito ay nakapropesiya ng maraming beses na “Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia” (Pahayag 2:7). Makikita natin mula sa mga salita ng Diyos at sa mga propesiya sa Pahayag na, upang mahanap ang pagpapakita ng Panginoon, hindi tayo maaaring basta na lamang maghintay upang bumaba ang Panginoon sa isang ulap. Sa halip, dapat nating matutunang makinig sa tinig ng Diyos at hanapin kung ano ang sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Tingnan natin kung ano ang sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Nasaan ang mga yapak ng Diyos? Nakuha na ba ninyo ang sagot? Marami sa magiging sagot ng mga tao ay ganito: Ang Diyos ay nagpapakita sa gitna niyaong mga sumusunod sa Kanya at ang Kanyang mga yapak ay nasa ating kalagitnaan; ganyan lamang kapayak! Kahit sino ay makapagbibigay ng mala-pormulang sagot, nguni’t naiintindihan ba ninyo kung ano ang kahulugan ng pagpapakita ng Diyos o ng Kanyang mga yapak? Ang pagpapakita ng Diyos ay tumutukoy sa Kanyang pagdating sa lupa upang gawin ang Kanyang gawain nang personal. Dala ang Kanyang sariling pagkakakilanlan at disposisyon, at ang Kanyang likas na pamamaraan, Siya ay bumababa sa sangkatauhan upang isakatuparan ang gawain ng pag-uumpisa ng isang kapanahunan at pagwawakas ng isang kapanahunan. Ang uri ng pagpapakitang ito ay hindi isang anyo ng seremonya. Ito ay hindi isang tanda, isang larawan, isang himala, o isang uri ng malaking pangitain, at lalong hindi ito isang prosesong pangrelihiyon. Ito ay isang tunay at aktwal na pangyayari na nahihipo at nakikita ng sinuman. Ang ganitong uri ng pagpapakita ay hindi upang sumunod lamang sa agos, o para sa kapakanan ng isang pangmaikling panahong pagbalikat; ito, sa halip, ay para sa kapakanan ng isang yugto ng gawain sa Kanyang plano ng pamamahala. …
“Dahil dito, yamang hinahanap natin ang mga yapak ng Diyos, dapat nating hanapin ang kalooban ng Diyos, ang mga salita ng Diyos, ang mga pagbigkas ng Diyos—sapagka’t kung saan man naroon ang mga bagong salita na binibigkas ng Diyos, naroon ang tinig ng Diyos, at kung saan man naroon ang mga yapak ng Diyos, naroon ang mga gawa ng Diyos. Kung saan man naroon ang pagpapahayag ng Diyos, doon nagpapakita ang Diyos, at kung saan man nagpapakita ang Diyos, doon umiiral ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Sa paghahanap ng mga yapak ng Diyos, nabalewala na ninyo ang mga salitang ‘Ang Diyos ang katotohanan, ang daan, at ang buhay.’ At kaya, ang maraming tao, kahit pa tumatanggap sila ng katotohanan, hindi sila naniniwala na nakita na nila ang mga yapak ng Diyos, at lalo pang hindi nila kinikilala ang pagpapakita ng Diyos. Napakatinding pagkakamali! Ang pagpapakita ng Diyos ay hindi maipagkakasundo sa mga pagkaintindi ng tao, lalo pang hindi maaaring magpakita ang Diyos ayon sa utos ng tao. Ang Diyos ay gumagawa ng Kanyang sariling mga pagpili at Kanyang sariling mga plano kapag ginagawa Niya ang Kanyang gawain; bukod dito, Siya ay may sariling mga layunin, at sarili Niyang mga pamamaraan. Anupaman ang gawaing ginagawa Niya, hindi Niya kailangang talakayin ito sa tao o hingin ang kanyang payo, lalo na ang ipaalam sa bawat tao ang tungkol sa Kanyang gawain. Ito ang disposisyon ng Diyos, na dapat, higit pa rito, kilalanin ng lahat.”
Ang mga salita ng Diyos ay nagpapahintulot sa atin na maunawaan na kung nais nating masaksihan ang pagpapakita ng Diyos at mahanap ang mga yapak ng Diyos, kung gayon ang pinakamahalaga ay hanapin natin ang mga pagbigkas ng Diyos. Naniniwala tayo na ang pagsaksi sa pagpapakita ng Diyos ay nangangahulugang makita ang espirituwal na katawan ng Panginoon na nakasakay sa isang puting ulap at biglang lumitaw sa harap natin. Sa katunayan, ang pagpapakita ng Diyos sa tao ay hindi isang tanda ng anupaman, at hindi ito isang panandaliang pagpapakita. Sa halip, ang Diyos Mismo ay bumaba sa gitna ng tao upang isagawa ang gawain ng pagliligtas ng sangkatauhan, upang isara ang lumang kapanahunan, upang ipagkaloob ang katotohanan sa tao at pamunuan ang tao sa bagong kapanahunan. Kung nakita natin ang mga bagong pananalita ng Diyos, samakatuwid, maririnig natin ang Kanyang tinig at masasaksihan ang Kanyang pagpapakita. Nang magpakita at gumawa ang Panginoong Jesus, tinapos Niya ang gawain ng Kapanahunan ng Kautusan, sinimulan ang bagong kapanahunan, ipinahayag ang paraan ng pagsisisi, tinuruan ang mga tao na mangumpisal at magsisi, maging mapagparaya at mapagpasensya, at mahalin ang kanilang mga kaaway, at higit pa. Inihayag din Niya ang mga misteryo ng makalangit na kaharian at mga kondisyon upang makapasok sa langit, at iba pa. Sinabi Niya ang mga bagay na tulad ng, “Mangagsisi kayo; sapagka’t malapit na ang kaharian ng langit” (Mateo 4:17) at “Hindi ang bawa’t nagsasabi sa akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumaganap ng kalooban ng aking Ama na nasa langit” (Mateo 7:21). Ang mga salitang ito ay nauugnay sa kung paano tayo makakapasok sa kaharian ng langit, at ang mga ito’y napaka-tumpak, pati na rin kapwa may awtoridad at kapangyarihan. Walang sinumang tao ang maaaring magsabi ng gayong mga salita, ngunit sa halip ito ang mga pagpapahayag ng nagkatawang-taong Diyos sa mundo. Ang mga nakapakinig sa mga sermon ng Panginoong Jesus, na nakikilala ang mga ito bilang tinig ng Diyos at tinanggap ang gawain ng Panginoong Jesus ay ang mga nakasaksi sa pagpapakita ng Diyos at sumunod sa Kanyang mga yapak. Ang mga yaong, sa kabilang banda, na mahigpit na kumapit sa mga batas at naghihintay lamang sa pagdating ng Mesiyas, ay tumanggi pa ring kilalanin na Siya ang pagpapakita ng Diyos kahit na narinig ang mga salita ng Panginoong Jesus at nakita na ang mga himalang ginawa Niya ay hindi makakayang magawa ng tao. Ngunit sa halip ay hinatulan at kinondena nila ang Panginoong Jesus, na sinasabi na nagsasalita Siya ng kalapastangan at pinalayas Niya ang mga demonyo sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Beelzebub. Ang mga taong ito ay hindi nakikilala ang tinig ng Diyos at ang mga mangmang na dalaga, at sila ang mga ibinunyag at tinanggal ng Diyos. Upang salubungin ang pagpapakita ng Panginoon, samakatuwid, mahalaga para sa atin na maingat na makinig sa tinig ng Diyos. Ang Panginoong Jesus ay matagal ng nagpropesiya na magpapahayag Siya ng maraming mga katotohanan sa pagbabalik Niya, halimbawa: “Mayroon pa akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi siya magsasalita ng mula sa kaniyang sarili; kundi ang anomang bagay na kaniyang marinig, ang mga ito ang kaniyang sasalitain: at kaniyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating” (Juan 16:12–13). “Ang nagtatakuwil sa akin, at hindi tumatanggap sa aking mga pananalita, ay mayroong isang hahatol sa kaniya: ang salitang aking sinalita, ay siyang sa kaniya’y hahatol sa huling araw” (Juan 12:48). Sa Juan 17:17, sinabi Niya, “Pakabanalin mo sila sa katotohanan: ang salita mo’y katotohanan.” at sabi ng 1 Pedro 4:17, “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios.” Ang mga talatang ito ay nagpapakita na kapag bumalik ang Panginoon, magpapahayag Siya ng mas higit at mataas na mga katotohanan kaysa sa mga yaong ipinahayag sa Kapanahunan ng Biyaya, ayon sa ating tayog. Iyon ay, ipapahayag Niya “makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia” at isasagawa Niya ang gawain ng paghatol na nagsisimula sa tahanan ng Diyos. Gagamitin Niya ang mga katotohanang ipinahahayag Niya upang linisin tayo sa ating mga katiwalian, upang palayain tayo mula sa mga gapos ng kasalanan, at upang dalisayin tayo upang makapasok tayo sa kaharian ng Diyos. Upang masalubong ang pagpapakita ng Panginoon, samakatuwid, ang ating agarang gawain ay ang hanapin kung ano ang sinasabi ng Banal na Espiritu sa mga iglesia.
Nagpakita na Ngayon ang Diyos at Gumagawa—Nakilala Mo Ba ang Kanyang Tinig?
Saan tayo pupunta kung gayon upang hanapin kung ano ang sinasabi ng Banal na Espiritu sa mga iglesia? Ang katotohanan ay matagal nang bumalik ang Panginoon bilang ang Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Nagkatawang-tao Siya bilang ang Anak ng tao at lumitaw sa Tsina upang maisagawa ang Kanyang gawain. Ipinahayag Niya ang lahat ng mga katotohanan upang dalisayin at iligtas ang sangkatauhan, isinagawa Niya ang gawain ng paghatol na nagsisimula sa tahanan ng Diyos, at tinapos na Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at sinimulan ang Kapanahunan ng Kaharian. Ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos ay nakarating na ngayon sa Kanluran, at ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay isinalin sa mahigit na 20 wika na inilathala sa online para sa lahat ng sangkatauhan upang maghanap at magsaliksik. Tinutupad nito ang propesiya sa Bibliya na nagsasabing, “Sapagka’t gaya ng kidlat na kumikidlat sa silanganan, at nakikita hanggang sa kalunuran; gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao” (Mateo 24:27). Sa mga huling araw, inihayag ng Makapangyarihang Diyos ang misteryo ng anim-na-libong-taong pamamahala ng Diyos, ipinahayag ang makasalanang ugat ng paglaban ng tao sa Diyos, at ipinakita sa atin ang landas upang madalisay at maligtas. Ang mga katotohanang ito ay ang tunay na liwanag na lumalabas sa Silangan at sumisikat kahit sa Kanluran. Basahin natin ngayon ang ilang mga sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at makikita natin sa ating sarili kung ang mga ito ay katotohanan, at kung ang mga ito ba ay tinig ng Diyos.
Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa loob ng maraming taon ng Aking gawain, ang tao ay nakakatanggap ng marami at nagsusuko rin ng marami, datapwa’t sinasabi Ko pa rin na ang tao ay hindi totoong naniniwala sa Akin. Ito ay sapagkat ang tao ay kumikilala lamang na Ako ay Diyos gamit ang kanilang mga labi habang sumasalungat sa katotohanan na Aking sinasabi at, lalong hindi isinasagawa ang katotohanan na Aking kinakailangan sa kanila. Ibig sabihin, kinikilala lamang ng tao ang pag-iral ng Diyos, ngunit hindi yaong sa katotohanan; kinikilala lamang ng tao ang pag-iral ng Diyos, ngunit hindi yaong sa buhay; kinikilala lamang ng tao ang pangalan ng Diyos, ngunit hindi ang Kanyang diwa. Dahil sa kanyang sigasig, ang tao ay nagiging kasuklam-suklam sa Akin. Sapagkat gumagamit lamang ang tao ng mga salitang masarap pakinggan upang linlangin Ako, at walang sumasamba sa Akin nang may tapat na puso. Ang inyong pananalita ay nagtataglay ng tukso ng ahas; higit pa, ito ay sukdulang mapagmataas, isang mistulang proklamasyon ng arkanghel. Bukod diyan, ang inyong mga gawa ay gula-gulanit at punit sa isang kahiya-hiyang antas; ang inyong walang-habas na mga pagnanasa at mapag-imbot na intensyon ay masakit sa pandinig. Kayong lahat ay naging mga gamu-gamo sa Aking bahay, mga bagay na dapat itapon nang may pagkamuhi. Dahil walang sinuman sa inyo ang nagmamahal sa katotohanan, bagkus ay mga tao na naghahangad ng biyaya, ng pag-akyat sa langit, at makita ang kagila-gilalas na pangitain ni Cristo na gumagamit ng Kanyang kapangyarihan sa lupa. Ngunit naiisip ba ninyo kahit kailan kung paano ang isang tulad ninyo na napakalalim ang katiwalian, at hindi nakakaalam man lamang kung ano ang Diyos, ay magiging karapat-dapat na sumunod sa Diyos? Papaano kayo makakaakyat sa langit? Paano kayo magiging karapat-dapat na makita ang karingalan, na walang katulad sa kaningningan?”
“Ang layunin ng pananampalataya ninyo sa Diyos ay upang gamitin ang Diyos para tuparin ang inyong mga layunin. Hindi ba ito higit pang patunay ng inyong pagkakasala laban sa disposisyon ng Diyos? Naniniwala kayo sa pag-iral ng Diyos na nasa langit ngunit itinatanggi yaong sa Diyos na nasa lupa. Gayunpaman, hindi Ko sinasang-ayunan ang inyong mga palagay. Ang Aking pinapupurihan ay yaong mga tao lamang na nananatiling nakatungtong sa lupa at naglilingkod sa Diyos na nasa lupa, nguni’t hindi kailanman yaong hindi kumikilala kailanman sa Cristo na nasa lupa. Gaano mang katapat ang gayong mga tao sa Diyos na nasa langit, sa huli, hindi pa rin sila makakaligtas sa Aking kamay na nagpaparusa sa mga masama. Ang mga taong ito ay ang masasama; sila ay siyang masasama na lumalaban sa Diyos at hindi kailanman nagagalak sa pagsunod kay Cristo. Mangyari pa, kasama sa kanilang bilang ang lahat ng hindi nakakakilala, at, lalong higit, hindi kinikilala si Cristo.”
“Sinasabi Ko sa inyo, tiyak na yaong mga naniniwala sa Diyos nang dahil sa mga palatandaan ay tiyak na nasa kategorya ng mga daranas ng pagkawasak. Yaong mga hindi kayang tumanggap sa mga salita ni Jesus na nagbalik na sa katawang-tao ay tiyak na mga anak ng impiyerno, mga inapo ng arkanghel, ang kategorya na sasailalim sa walang-katapusang pagkawasak. Maaaring walang pakialam ang maraming tao sa sinasabi Ko, ngunit nais Ko pa ring sabihin sa bawat tinatawag na banal na sumusunod kay Jesus na, kapag nakita ninyo nang sarili ninyong mga mata si Jesus na bumababa mula sa langit sa ibabaw ng puting ulap, ito ang magiging pagpapakita sa publiko ng Araw ng katuwiran. Marahil ay magiging panahon iyan ng matinding katuwaan sa inyo, subalit dapat ninyong malaman na ang sandali kung kailan nasasaksihan ninyong bumababa si Jesus mula sa langit ay iyon din ang sandali ng pagbaba ninyo sa impiyerno para maparusahan. Sa panahong iyon magwawakas ang plano ng pamamahala ng Diyos, at mangyayari iyon kung kailan ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama. Sapagkat magwawakas na ang paghatol ng Diyos bago pa makakita ng mga palatandaan ang tao, kung kailan mayroon lamang pagpapahayag ng katotohanan. Yaong mga tumatanggap sa katotohanan at hindi naghahanap ng mga palatandaan, at sa gayon ay napadalisay na, ay makakabalik na sa harap ng luklukan ng Diyos at makakapasok na sa yakap ng Lumikha. Yaon lamang mga nagpupumilit sa paniniwala na “Ang Jesus na hindi nakasakay sa puting ulap ay isang huwad na Cristo” ang sasailalim sa walang-katapusang kaparusahan, sapagkat naniniwala lamang sila sa Jesus na nagpapakita ng mga palatandaan, ngunit hindi kinikilala ang Jesus na nagpapahayag ng malupit na paghatol at nagpapakawala ng tunay na landas ng buhay. Kaya maaari lamang silang pakitunguhan ni Jesus kapag hayagan Siyang bumabalik sa ibabaw ng puting ulap. Masyado silang sutil, masyadong tiwala sa kanilang sarili, masyadong mayabang. Paano magagantimpalaan ni Jesus ang gayon kababang-uri?”
Ngayon na nabasa na natin ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos na humahatol at naghahayag sa tao, nagtitiwala ako na ang mga kapatid na nagtataglay ng parehong puso at espiritu ay makakayang maramdaman ang awtoridad at kapangyarihan ng mga salita ng Diyos at makita ang pagpapakita ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay nilalantad ang ating mga tiwaling disposisyon na nasasaktan sa katotohanan, ng pagiging sakim, ng pagiging mapanlinlang, ng pagiging mapagmataas at may pagmamalaki, at higit pa, pati na rin ang mga maling pananaw na pinanghahawakan natin sa ating paniniwala sa Diyos. Naniniwala tayo na sa pamamagitan ng paggawa at pagsisikap, sa pamamagitan ng pagbibigay ng lahat, at sa pamamagitan ng pagdurusa at pagbabayad ng presyo, tayo ang mga pinakamamahal ng Diyos. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap sa paghatol ng mga salita ng Diyos ay makikita natin na ang ating mga disposisyon ay masyadong mapagmataas, at kapag ang pagpapakita at gawain ng Diyos ay hindi alinsunod sa ating sariling mga paniwala, makakaya nating umabot hanggang sa limitahan ang gawain ng Diyos sa ating sariling mga paniwala at imahinasyon. Makikita rin natin na ang ating pananalig sa Diyos ay masyadong marumi; hindi tayo naniniwala sa Diyos upang makamit natin ang katotohanan at mabayaran ang Kanyang pag-ibig, ngunit sa halip ay upang magkaroon tayo ng mga pagpapala, maiwasan ang mga sakuna at makapasok sa kaharian ng langit. Bagaman maaari tayong gumugol ng ating sarili para sa Diyos, subalit hindi tayo tunay na sumusunod sa Diyos o nagmamahal sa Diyos. Kapag pinagpapala tayo ng Diyos, nais nating gugulin ang ating sarili para sa Kanya, ngunit kapag dumaranas tayo ng mga paghihirap at pagsubok, hindi natin mapigilan ang ating sarili na magreklamo at sisihin ang Diyos, at nag-aalinlangan din tayo sa Diyos at tinatanggihan natin Siya. Kung wala ang paghatol ng mga salitang ito, wala tayong pagkilala sa sarili, at kakanta pa rin tayo ng ating sariling mga papuri, na naniniwala sa ating sarili na mga taong nagmamahal at sumusunod sa Diyos, at kung sino ang madadala sa kaharian ng langit kapag bumalik ang Panginoon. Matapos nating tanggapin ang paghatol ng mga salita ng Diyos, gayunpaman, nalaman natin kung gaano kabanal at matuwid ang Diyos. Napagtanto natin na ang hindi pagpupursige ng katotohanan o hangarin na alisin ang ating sarili sa kasalanan sa ating pananampalataya sa Diyos, ngunit sa halip ay naniniwala lamang sa Kanya upang makatanggap ng mga pagpapala at makakuha ng biyaya, ay ang paggamit sa Diyos at nakakasakit sa Kanyang disposisyon. Pagkatapos ay hindi na tayo mangangahas na sabihin na masunurin tayo sa Diyos, at madarama natin na napatiwali tayo nang labis, at dapat tayong magmadali upang magpursige ng katotohanan, talikuran ang ating laman, at makawala sa ating mga tiwaling disposisyon. Kasabay nito, mauunawaan natin ang matinding pag-aalaga at pag-iisip na inilalagay sa pagpapahayag ng katotohanan at paghatol sa sangkatauhan ni Cristo ng mga huling araw. Naunawaan natin na, kahit na ang mga salita ng paghatol ng Diyos para sa tao ay maaaring maging mahigpit, lahat ng mga ito ay sinasalita upang makapagnilay tayo sa ating sarili at makamit ang tunay na pagsisisi at pagbabago. Sa loob ng matuwid na disposisyon ng Diyos ay matatagpuan ang awa ng Diyos para sa atin. Kung hindi natin daranasin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, hindi natin makikita kung gaano kalalim tayo napatiwali ni Satanas, hindi natin malalaman ang matuwid, marilag na disposisyon ng Diyos na hindi mapapasubalian, ang puso na may takot sa Diyos ay hindi aangat sa loob natin, at hindi natin mapapalaya ang ating sarili mula sa mga gapos ng kasalanan at maging tunay na masunurin sa Diyos. Kung hindi dahil sa Diyos na nagkatawang-tao na ipinapahayag ang Kanyang mga salita, na ang mga salita ay maaaring magpakita ng banal at matuwid na disposisyon ng Diyos na walang bahid ng kasalanan? Sino pa ang makakahatol at makapagbubunyag ng ating tiwaling kakanyahan sa kanilang mga salita? Ang lahat ng mga katotohanan na ipinapahayag ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw na humahatol at dinadalisay ang tao ay buong naghahayag ng pagkakakilanlan at posisyon ng Diyos; Ang Kanyang mga katotohanan ay paghatol at pagkondena para sa tao, ngunit ang mga ito rin ay pagdadalisay at kaligtasan. Sa mga huling araw at bago dumating ang matinding kapighatian, ginagamit ng Diyos ang Kanyang mga salita upang hanapin ang mga taong naghahangad para sa Kanyang pagpapakita. Katulad ito sa panahon ni Noe. Bago bumagsak ang malaking baha, inutusan ng Diyos si Noe na maikalat ang ebanghelyo upang mailigtas ang mga tao, at ang mga taong tatanggap ng ebanghelyo at naniwala sa mga salita ng Diyos ay nakaligtas. Narinig ng walong miyembro ng pamilya ni Noe ang Kanyang mga salita at sumunod. Sumakay sila sa arka at kaya nakaligtas, samantalang ang mga hindi nakakita ng mga katotohanan at sa gayon ay hindi naniniwala ay nawasak ng baha. Ngayon sa mga huling araw, ang mga tumatanggap ng paghatol sa mga salita ni Cristo ng mga huling araw ay nadalisay at nabago. Ang mga ito ay ginawang mga mananagumpay ng Diyos bago dumating ang matinding kapighatian, pinangunahan sila ng Diyos sa susunod na kapanahunan at mamanahin nila ang mga pagpapala at pangako ng Diyos. Kapag ang Diyos ay nakagawa na ng grupo ng mga mananagumpay, pakakawalan ng Diyos ang matinding kapighatian at gagantimpalaan Niya ang mabuti at parurusahan ang masama. Siya ay bababa sa isang ulap at ihahayag ang Kanyang sarili nang lantad sa tao, at ang mga naghihintay lamang na bumaba ang Panginoon sa isang ulap at tumanggi na tanggapin ang lihim na gawain ng Diyos sa panahong ito ay mapupuksa sa mga sakuna at parurusahan, at marami ang mananaghoy at magngangalit ang mga ngipin. Ito ang magiging katuparan ng propesiya sa Bibliya na nagsasabing, “At kung magkagayo’y lilitaw ang tanda ng Anak ng tao sa langit: at kung magkagayo’y magsisitaghoy ang lahat ng mga angkan sa lupa, at mangakikita nila ang Anak ng tao na napaparitong sumasa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian” (Mateo 24:30).
Paano natin sa gayon pakikitunguhan ang gawain ng Diyos sa mga huling araw upang maaari tayong umayon sa kalooban ng Diyos? Sabi ng MakapangyarihangDiyos, “Ang pagbabalik ni Jesus ay isang dakilang kaligtasan para sa mga kayang tumanggap ng katotohanan, nguni’t para sa mga hindi kayang tumanggap ng katotohanan, ito’y tanda ng paghuhusga. Dapat ninyong piliin ang sarili ninyong landas, at hindi ninyo dapat lapastanganin ang Banal na Espiritu at itakwil ang katotohanan. Hindi kayo dapat maging isang mangmang at mapagmataas na tao, kundi isang taong sumusunod sa patnubay ng Banal na Espiritu at nananabik at naghahanap sa katotohanan; sa ganitong paraan lamang kayo makikinabang. Pinapayuhan Ko kayo na tahakin nang maingat ang landas ng paniniwala sa Diyos. Huwag kayong magsalita nang tapos; bukod pa rito, huwag maging mapagwalang-bahala at walang-ingat sa inyong paniniwala sa Diyos. Dapat man lamang ninyong malaman na yaong mga naniniwala sa Diyos ay dapat maging mapagpakumbaba at mapitagan. Yaong mga nakarinig na sa katotohanan subali’t minamaliit ito ay mga hangal at mangmang. Yaong mga nakarinig na sa katotohanan subali’t walang-ingat na nagsasalita nang tapos o hinuhusgahan ito ay puno ng kayabangan. Walang sinumang naniniwala kay Jesus ang may karapatang sumpain o husgahan ang kapwa. Kayong lahat ay dapat maging isang taong makatwiran at tumatanggap sa katotohanan. Marahil, dahil narinig mo na ang daan ng katotohanan at nabasa na ang salita ng buhay, naniniwala ka na isa lamang sa 10,000 ng mga salitang ito ang naaayon sa iyong mga paniniwala at sa Biblia, at sa gayo’y dapat kang patuloy na maghanap sa ika-10,000 ng mga salitang ito. Pinapayuhan pa rin kita na maging mapagpakumbaba, huwag maging masyadong tiwala sa sarili, at huwag masyadong magmalaki. Kapag may kaunting paggalang sa Diyos sa puso mo, magtatamo ka ng higit na liwanag. Kung sinusuri mong mabuti at paulit-ulit na pinagninilayan ang mga salitang ito, mauunawaan mo kung ang mga iyon ay ang katotohanan o hindi, at kung ang mga iyon ay buhay o hindi.” Sa loob ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay namamalagi ang Kanyang mga inaasahan para sa atin. Inaasahan ng Diyos na, kapag nakatagpo natin ang Kanyang gawain sa mga huling araw, hindi natin ito lilimitahan ng ating mga pananaw at imahinasyon, ngunit sa halip tayo ay maging mapagpakumbabang naghahanap ng katotohanan, na nakikinig tayo sa mga katotohanan na ipinapahayag ng Diyos, at naghahangad na matuklasan kung ang mga katotohanang ito ay tunay na tinig ng Diyos. Sa pamamagitan lamang ng paggawa nito magagawa nating mabati ang pagpapakita ng Panginoon, sapagkat kung hindi, ay magugugol lamang tayo ng maraming taon sa paniniwala sa Diyos ngunit mapapalampas ang pagkakataong ito upang batiin ang Panginoon, at huli na para sa pagsisisi.
Mabuting balita ng Panginoon ngayong araw: Ipapahayag ng Panginoon ang katotohanan na kakatok sa mga pintuan ng ating mga puso. Kung makikilala natin ang tinig ng Diyos mula sa mga bagong salita ng Panginoon, kung gayon ito’y nangangahulugang sinasalubong na natin ang Panginoon. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Diyos ang pinagmumulan ng buhay ng tao; langit at mundo’y nabubuhay sa Kanyang kapangyarihan. Walang nabubuhay ang makakapalaya sa sarili mula sa utos at awtoridad ng Diyos. Di na mahalaga kung sino ka, lahat ay dapat sumunod sa Diyos, magpaubaya sa Kanyang dominyon, kontrol at mga kautusan! Siguro ikaw ay sabik na mahanap ang buhay at katotohonan, hanapin ang Diyos na iyong mapagkakatiwalaan upang matanggap ang buhay na walang hanggan.
Kung nais mo’y buhay na walang hanggan, hanapin ang pinagmulan nito at kung saan ang Diyos. Diyos ang buhay na di nagbabago, tanging Siya lang ang may daan ng buhay. Yamang Diyos ang daan ng buhay, Diyos ang daan patungo sa buhay na walang hanggan.
Sa mga huling araw ang gawain ng Diyos ay bago. Siya ang pinakadakila sa sansinukob. Siya ang sandigan ng bawat puso, nabubuhay at humihinga sa mga tao. Pagkatapos lang nito na maari Siyang magdala ng bagong buhay, at patnubayan ang tao sa daan ng buhay. Dumarating ang Diyos sa lupa upang mabuhay sa mga tao, para tao’y magkamit ng buhay at umiral.
Inaatasan ng Diyos ang sansinukob upang magsilbi sa Kanyang gawaing pamamahala. Di lamang sa langit o sa puso ng tao, Diyos ay nabubuhay sa mundong ito. Pagtanggi sa katotohanang ito’y di magdadala sa ‘yo sa daan ng katotohanan o buhay.
Kung nais mo’y buhay na walang hanggan, hanapin ang pinagmulan nito at kung saan ang Diyos. Diyos ang buhay na di nagbabago, tanging Siya lang ang may daan ng buhay. Yamang Diyos ang daan ng buhay, Diyos ang daan patungo sa buhay na walang hanggan.
Kung nais mo’y buhay na walang hanggan, hanapin ang pinagmulan nito at kung saan ang Diyos. Diyos ang buhay na di nagbabago, tanging Siya lang ang may daan ng buhay. Yamang Diyos ang daan ng buhay, Diyos ang daan patungo sa buhay na walang hanggan. Diyos ang daan patungo sa buhay na walang hanggan.
mula sa Sumunod sa Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin
Magulo ang mundo, ngunit ang pakikinig sa mga awit ng papuri sa Diyos na ito, ay makakapagpadama sa iyo ng kapayapaan at kagalakan. Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng Messenger anumang oras!
Ako ay isang mangangaral sa isang simbahan, ngunit wala akong maipangaral na may halaga at hindi ko kayang suplayan ang mga kapatid. Ang kanilang pananampalataya sa kabuuan ay naging mahina at walang kabuluhan, at sa oras ng mga kongregasyon, kung hindi sila ay nakakatulog o nagkwe-kwentuhan sa mga mababang tinig. Ang nakikita kong eksena na ito na regular na nangyayari sa simbahan ay nagpapagalit sa akin. Maraming beses akong nagdarasal sa Panginoon, at maraming okasyon na pinaa-alalahanan ko ang mga kapatid na maging alisto at mag-ingat, ngunit dahil hindi nila nagawang tanggapin ang pagbabalik ng Panginoon, nawalan sila ng pananampalataya. Kahit anong gawin ko, hindi ito sapat upang buhaying muli ang simbahan. At ngayon na ang mga huling araw at kahit na ang mga hindi mananampalataya ay alam na malapit na mangyari ang mga malalaking sakuna, kaya ito ay nangangahulugan na dapat nang bumalik ang Panginoon. Ngunit bakit hindi natin nagawang salubungin Siya? Maaari ba talaga nating masalubong ang pagbabalik ng Panginoon sa pamamagitan lamang ng pagmamatyag sa mga ulap at kalangitan? Ang aking puso ay talagang hindi napapalagay!
Nagbalik na si Jesus 